Kampania w Afryce Wschodniej dobiega końca. Wzięte w kleszcze przez ofensywę Platta od strony Sudanu i Cunninghama od strony Kenii, rozległe włoskie imperium obejmujące Etiopię, Erytreę i Somalię runęło: Addis Abeba padła na początku kwietnia. Wicekról , książę Aosty, okopał się z resztkami swoich wojsk na masywie Amba Alagi – szczycie o wysokości ponad 3 000 metrów, położonym pośrodku górskiego kotła. Sami Włosi z trudem zdobyli tę pozycję w 1936 roku.
Książę Aosty, wojskowy szanowany nawet przez przeciwników, zdaje sobie sprawę z powagi swojego położenia: jest okrążony, kończą mu się woda, żywność i amunicja, nie ma nadziei na odsiecz, a jego ludzie – Włosi i askarzy – od tygodni odpierają szturmy z kilku kierunków. Z każdym dniem jego zapasy topnieją.
Wicekról musi zdecydować, jak zakończyć tę walkę: walczyć do ostatniego żołnierza dla honoru włoskiej broni; negocjować kapitulację „z honorami wojennymi”, by oszczędzić żołnierzy; albo spróbować rozpaczliwego przebicia do ostatnich włoskich punktów oporu, utrzymywanych jeszcze dalej na południu.
Książę Aosty negocjuje honorową kapitulację, by oszczędzić żołnierzy, uznawszy, że dalsza walka mogłaby tylko pomnożyć bezsensowne straty. 19 maja 1941 roku kapituluje pod Amba Alagi; Brytyjczycy, składając hołd wytrwałości obrońców, przyznają mu honory wojenne – jego żołnierze defilują z bronią przed wartą prezentującą broń, po czym ją składają. Ta kapitulacja oznacza koniec zasadniczej części Włoskiej Afryki Wschodniej, zdobytej przez Włochów 5 lat wcześniej; ostatnie punkty oporu (Gondar) padną w listopadzie 1941 roku, a cesarz , który wrócił w maju, odzyskuje tron. Książę Aosty umrze na skutek choroby w niewoli w Kenii w 1942 roku. Kampania w Afryce Wschodniej, jedno z pierwszych wielkich zwycięstw lądowych aliantów, na trwałe zabezpiecza Morze Czerwone.
T07-021