ma 49 lat. To były oficer armii carskiej, który w 1918 roku związał się z Polską – weteran wojny polsko-bolszewickiej. 11 września 1939 roku Rydz-Śmigły powierza mu zorganizowanie obrony twierdzy Brześć Litewski (dziś Brest, na Polesiu) – XIX-wiecznej rosyjskiej cytadeli, która kontroluje przeprawę przez Bug, 200 km na wschód od Warszawy. To rozległy czworobok o powierzchni 1 200 hektarów, złożony z 4 ufortyfikowanych wysp rzecznych i 84 budynków.
Siły, którymi dysponuje Plisowski, są skromne – od 2 500 do 4 000 ludzi, zależnie od źródeł. Ma 4 bataliony piechoty, 2 szwadrony kawalerii marszowej, 2 pociągi pancerne o nazwach Śmiały i Bartosz Głowacki, baterię dział przeciwlotniczych, w większości pozbawionych amunicji, oraz 12 czołgów Renault FT-17 z 1918 roku. Sama twierdza nie była modernizowana od tamtego czasu.
13 września pod Brześciem pojawia się generała Heinza Guderiana, po błyskawicznym marszu z Prus Wschodnich – około 700 km w 13 dni. Guderian ma pod sobą 3 dywizje: 10 Dywizję Pancerną, 20 Dywizję Piechoty Zmotoryzowanej i 3 Dywizję Pancerną, czyli około 42 000 ludzi i 350 czołgów.
Atak rozpoczyna się 14 września o godzinie 14. Niemcy ponoszą nieoczekiwane straty: ukryte w bramach cytadeli stare polskie FT-17 unieszkodliwiają pierwsze czołgi Panzer II. 16 września Plisowski zostaje 2 razy ranny. W nocy z 16 na 17 września zostaje mu tylko 1 000 zdolnych do walki ludzi, a amunicja się kończy.
Plisowski musi zdecydować, jak się wycofać.
Plisowski próbuje przebić się siłą do Kowla, a potem do granicy rumuńskiej. W nocy z 16 na 17 września następuje przebicie przez wschodnie mosty twierdzy w stronę Kowla. Około 1 000 ludzi przedostaje się przez niemieckie linie, nie bez strat. Sam Plisowski, ciężko ranny, zostaje 28 września pojmany w drodze, pod Sarnami, przez Armię Czerwoną (dopadła go sowiecka inwazja). Przewieziony do obozu w Starobielsku, należy do 3 820 polskich oficerów zamordowanych wiosną 1940 roku w Charkowie przez NKWD (część zbrodni katyńskiej). Jego ciało zostaje zidentyfikowane w 1990 roku podczas sowieckich ekshumacji w Piatichatkach. Twierdza Brześć zostaje oficjalnie przekazana Sowietom 22 września podczas wspólnej defilady Wehrmachtu i Armii Czerwonej pod przewodnictwem Guderiana i kombriga Siemiona Kriwoszeina – scena ta stała się symbolem niemiecko-sowieckiego rozbioru Polski. Brześć staje się sowiecki, a od 1991 roku leży na Białorusi (Brest).
T01-032