Generał , dowodzący 2 Dywizją Erytrejską, wycofał się do z oddziałami wypartymi z , które wpadło w ręce Brytyjczyków na samym początku lutego 1941 roku. Miasto kontroluje drogę do Asmary, stolicy włoskiej Erytrei, i do portu .
leży pośrodku osłaniającego je amfiteatru stromych szczytów, a droga prowadzi do miasta wąskim wąwozem . Włoscy saperzy wysadzili skalne ściany, zasypując go gruzem i zatrzymując brytyjskie czołówki około 6 kilometrów od miasta. Wokół Carnimeo gromadzi się około 25 000 ludzi, Włochów i erytrejskich askarysów, wzmocnionych posiłkami pospiesznie ściągniętymi z Asmary.
Naprzeciw nich 4 i 5 Dywizja Indyjska generała Williama Platta szykują się do szturmu na grzbiety. Odcięta od Włoch od czerwca 1940 roku Włoska Afryka Wschodnia nie może liczyć na żadną pomoc: utrata otworzyłaby drogę do upadku całej kolonii.
Carnimeo musi zdecydować, jak będzie walczyć: opuścić , zanim zostanie w nim zamknięty, i wycofać się ku Asmarze, by skrócić linie; utrzymać pozycje w obronie statycznej, oszczędzając rezerwy, których nie zdoła zastąpić; albo utrzymać grzbiety i natychmiast kontratakować, by odbijać każdy utracony szczyt, za cenę ciężkich strat, licząc na wyczerpanie napastnika.
Carnimeo postanawia utrzymać grzbiety i natychmiast kontratakować, by odbijać każdy utracony szczyt. Bitwa o , rozpoczęta na początku lutego 1941 roku, trwa blisko 8 tygodni: na Sanchilu, Brig's Peak czy Pinnacle Włosi i askarysi nieustannie odbijają, często w walce wręcz, pozycje, które Brytyjczycy dopiero co zdobyli. Po niepowodzeniu lutowych szturmów zawiesza ofensywę, by przegrupować, wyszkolić i zaopatrzyć swoje 2 dywizje, po czym wznawia natarcie w połowie marca. Fort pada 16 marca, generał ginie w walkach, wąwóz zostaje w końcu odblokowany, a Włosi opuszczają w nocy z 26 na 27 marca 1941 roku. Straty są ciężkie po obu stronach, a jeszcze cięższe wśród askarysów. Upadek otwiera drogę do Asmary i Massauy i przyspiesza załamanie Włoskiej Afryki Wschodniej, której ostatni bastion, Gondar, padnie w listopadzie 1941 roku.
T06-019