Po zniszczeniu 163 Dywizji pod Suomussalmi Moskwa pilnie wysyła 44 Dywizję Zmotoryzowaną („Kijowską”) generała-majora Aleksieja Winogradowa, lat 41 – elitarną formację z Kijowskiego Okręgu Wojskowego, wyposażoną w najlepszy sprzęt radziecki: 25 000 ludzi, 45 czołgów T-26 i BT-7, 85 dział, 270 pojazdów zmotoryzowanych. Żołnierze mają mundury letnie, dostarczone na początku października z Ukrainy, bez przystosowania do północnych warunków zimowych. Dywizja przekracza granicę 29 grudnia 1939 roku na drodze Raate (Raatteentie) – wąskiej, 110-kilometrowej leśnej drodze prowadzącej w stronę Suomussalmi.
Po stronie fińskiej Siilasvuo, powiadomiony już 28 grudnia przez zwiad, przygotowuje zasadzkę. Jego czerpie siłę z doświadczenia spod Suomussalmi: motti, nocne ataki na nartach, wykorzystanie mrozu (styczniowe noce schodzą do -45°C). Wysyła na pozycję w straży przedniej, a w straży tylnej, by odciąć odwrót.
1 stycznia 1940 roku 44 Dywizja wdarła się na 35 km w głąb terytorium Finlandii. Jej kolumna rozciąga się na 30 km, w oddzielnych, podatnych na atak segmentach wielkości batalionów. Wieczorem 2 stycznia jej łączność zostaje przerwana: dywizja jest odizolowana na zamarzniętej drodze. Winogradow musi zdecydować, jak postąpić.
Winogradow okopuje się na miejscu w obronie okrężnej i czeka na posiłki. Siilasvuo stosuje wówczas swoją ulepszoną doktrynę motti – 6 solidnych punktów blokujących, tworzących „harmonijkę” izolacji. Oddziały 44 Dywizji „jeżą się” w okręgi obronne, czekając na posiłki, które nie nadejdą – Stalin nakazał 6 stycznia porzucenie dywizji. Bez dostatecznej ilości opału, w letnich mundurach i przy niedostatku żywności radzieccy żołnierze zamarzają tysiącami w okopach. Finowie atakują nocą lekkimi patrolami, likwidują placówki nożem, odpalają race, by zdezorientować obrońców. Od 5 do 7 stycznia 1940 roku 44 Dywizja zostaje unicestwiona. Ostateczny oficjalny bilans (dane radzieckie opublikowane po 1991 roku): 17 500 poległych i rannych Sowietów z 25 000, 5 000 jeńców, 2 500 zaginionych. Trofea zdobyte przez Finów: 43 czołgi, 70 dział, 278 pojazdów zmotoryzowanych, 300 granatników, 6 000 karabinów. Straty fińskie: 310 zabitych, 618 rannych i 92 zaginionych. Winogradow wymyka się z okrążenia z niewielką grupą 6 stycznia, a 7 stycznia dociera do granicy radzieckiej. Zostaje natychmiast aresztowany przez NKWD, osądzony przez trybunał wojskowy w Leningradzie, skazany na śmierć i rozstrzelany 11 stycznia 1940 roku na placu wsi Vuokkijärvi na oczach ocalałych żołnierzy radzieckich. Pośmiertnie zrehabilitowany w 1957 roku przez Chruszczowa.
T02-007