Francuska generała Pierre'a Lafontaine'a trzyma odcinek bezpośrednio pod Sedanem: 17 km Mozy, oparte na około 50 rozproszonych schronach bojowych. To dywizja serii B: średnia wieku 35 lat, niedostateczne wyszkolenie, karabiny maszynowe Hotchkiss z 1914 roku i tylko 2 działa przeciwpancerne 25 mm.
Wieczorem 13 maja, po 6 godzinach bombardowania przez Stukasy i przeprawie niemieckiej piechoty przez rzekę, jest wstrząśnięta. Około 21.00 Lafontaine otrzymuje od Huntzigera rozkaz utrzymania pozycji i przygotowania kontrataku na następny dzień. Ale o 22.00 w szeregach rozchodzi się plotka: „Niemieckie czołgi są w Bulson”, 8 km za linią frontu. Nikt nie zna jej źródła. ulega panice, która ogarnia , a potem stanowisko dowodzenia 71 Pułku Piechoty.
O 2.00 14 maja płaczący kapitan oznajmia przybycie Panzerów na stanowisko dowodzenia w Bulson. Tymczasem o tej godzinie żadne niemieckie czołgi nie przeprawiły się jeszcze przez Mozę w większej sile. Lafontaine musi zdecydować.
Lafontaine zorganizował odwrót na drugą linię. Przerosła go sytuacja i uwierzył plotce, więc rozkazał wycofać 55 Dywizję Piechoty na Le Chesne. Decyzja była katastrofalna: dywizja porzuciła swoje pozycje bez poważnej walki w nocy z 13 na 14 maja, a blisko 8 000 ludzi cofnęło się na tyły, nie oddawszy ani jednego strzału. Gdy niemieckie czołówki dotarły rankiem 14 maja do Bulson, zastały puste okopy. „Panika w Bulson” stała się symbolem francuskiego załamania 1940 roku. Lafontaine został odwołany, a w 1941 roku skreślony z listy oficerów; zmarł w 1955. , świadek klęski, w książce „L’Étrange Défaite” („Dziwna klęska”, napisana w 1940, wydana w 1946) uczynił z tego ilustrację francuskiej choroby: złego wyszkolenia, hermetycznych hierarchii, podatności na plotki i braku niezawodnej łączności. Historycy widzą w tym archetyp „klęski moralnej”, poprzedzającej klęskę militarną.
T03-047