Gdy 28 października 1940 roku Włochy napadają na Grecję, główne uderzenie włoskie idzie przez góry Epiru i Pindos. Alpejska , złożona z elitarnych żołnierzy, ma przebić się w stronę Metsowo i rozciąć armię grecką na 2 części. Na drodze tego natarcia stoi pułkownik Konstantinos Davakis, który dysponuje bardzo szczupłym oddziałem Pindos: kilkoma tysiącami ludzi do osłony rozległego, górzystego odcinka.
Naczelny wódz grecki Papagos celowo nie zgrupował wojsk przy granicy, by ich nie narażać, więc trzeba zyskać na czasie i doczekać się mobilizacji oraz nadejścia posiłków. Teren jest surowy – wezbrane potoki, zawalone ścieżki, wczesny śnieg – ale sprzyja obrońcy, który go zna.
Davakis musi wybrać taktykę wobec przeciwnika znacznie liczniejszego i lepiej wyposażonego. Może utrzymywać stałą linię, ryzykując, że zostanie przełamany i oskrzydlony; może się cofnąć, by oszczędzić swój oddział; albo może prowadzić ruchomą i agresywną obronę na przełęczach, by spowolnić Julię, dopóki armia grecka się nie rozwinie.
Davakis poprowadził ruchomą obronę i kontrataki na przełęczach: nękał dywizję Julia na górskich szlakach, przeprowadzał lokalne kontrataki i zatrzymał włoskie natarcie w pierwszych, decydujących dniach, dopóki greckie posiłki nie weszły do walki. Julia została wkrótce okrążona i rozbita w rejonie wąwozów Pindos; na początku listopada Grecy odzyskali inicjatywę i wzięli tysiące jeńców. Ciężko ranny podczas zwiadu, Davakis stał się bohaterem narodowym. Jego postawa uosabiała grecki opór jesienią 1940 roku, który zamienił inwazję zapowiadaną jako spacerek w klęskę Włochów, odrzuconych aż do Albanii. Schwytany później przez Włochów, Davakis zginął w 1943 roku, gdy zatonął statek przewożący jeńców.
T05-017