Generał major dowodzi garnizonem liczącym około 14 000 ludzi – Brytyjczyków, Kanadyjczyków, Hindusów i miejscowych ochotników – okopanym na wyspie, odkąd w nocy 18 grudnia 38. dywizja japońska przeprawiła się przez cieśninę. W ciągu 17 dni padła , padł , a napastnicy rzucili się na zbiorniki wody zaopatrujące miasto: do wyczerpania dołącza pragnienie. Garnizon jest już rozcięty na 2 części; w szpitalach dopuszczono się już okrucieństw.
Maltby staje przed okrutną arytmetyką. Kapitulacja tego bożonarodzeniowego ranka powstrzymałaby krwawienie i oszczędziłaby ludności cywilnej masakry, którą raporty z terenu uznają za bliską – ale wydanie 14 000 żołnierzy w niewolę, której brutalności nikt jeszcze nie jest w stanie ocenić, jest krokiem nieodwracalnym. Opór do ostatniego człowieka na półwyspie , ostatnim punkcie, który da się jeszcze bronić, pozwoliłby dłużej zachować honor wojskowy, ale poświęciłby tysiące rannych, nie zmieniając wyniku. Kontratak w celu odbicia zbiorników dałby oddech i kartę przetargową – pod warunkiem, że Maltby ma jeszcze żołnierzy zdolnych do walki, w co sam głęboko wątpi.
Gubernator sir czeka na jego rekomendację. Miasto płonie, łączność się rozpada, a każda kolejna godzina walki kosztuje życie cywilów i żołnierzy.
Maltby doradza gubernatorowi Youngowi kapitulację. Pod koniec popołudnia Young udaje się do japońskiej kwatery głównej i podpisuje akt poddania – „” – kończąc 17 dni oporu. Blisko 12 000 jeńców wojennych spędzi lata w brutalnej niewoli w obozach takich jak , naznaczonej głodem, chorobami i złym traktowaniem.
T10-017