Brygadier , lat 41, dowodzi w Calais 30 Brygadą Piechoty: 1 batalionem , 2 batalionem King’s Royal Rifle Corps, 7 batalionem Queen Victoria’s Rifles i 3 Królewskim Pułkiem Czołgów – razem około 3 000 piechurów i około 50 czołgów Cruiser.
Brygada otrzymała najpierw rozkaz ruszenia na odsiecz Boulogne, potem eskortowania konwoju z zaopatrzeniem do BEF. Rozkazy zmieniają się z godziny na godzinę, a Panzery docierają do wybrzeża za jej plecami.
Naprzeciw Calais rozmieszcza się 10. Panzer-Division generała Schaala. W nocy z 24 na 25 maja generał Ironside, szef Imperialnego Sztabu Generalnego, przekazuje, że francuski dowódca portów, generał Fagalde, zakazał jakiejkolwiek ewakuacji. 25 maja Schaal przesyła ultimatum: miasto ma się poddać, w przeciwnym razie zostanie zniszczone.
Z Londynu sekretarz stanu do spraw wojny Eden rozpowszechnia formułę: „The eyes of the Empire are upon the defence of Calais.” Nicholson musi odpowiedzieć niemieckiemu parlamentariuszowi.
Nicholson odrzucił ultimatum i bronił Calais dom po domu. Parlamentariuszowi odpowiedział 25 maja: „The answer is no, as it is the British Army's duty to fight as well as it is the German's.” Tego samego wieczoru Churchill potwierdził: „Evacuation will not take place… every hour you continue to exist is of the greatest help to the BEF.” Brygada utrzymywała cytadelę i nadmorski bulwar do 26 maja, około godziny 16, kiedy została przytłoczona; do niewoli dostało się około 3 000 Brytyjczyków. Ich opór związał 10. Panzer-Division na kilka dni i drogo ją kosztował – około jednej trzeciej piechoty i połowy czołgów. Wysiłek ten pomógł osłonić obwód obronny Dunkierki w chwili, gdy rozpoczynała się operacja Dynamo. Nicholson zmarł w niewoli, w Oflagu IX-A/Z w Rotenburgu, 26 czerwca 1943 roku, w wieku 44 lat, w okolicznościach, których nigdy nie wyjaśniono. Jego obrona stała się symbolem.
T03-060