Od nalotu na Tarent w listopadzie 1940 roku lotniskowiec HMS Illustrious stał się najcenniejszym, a zarazem najczęściej obieranym za cel okrętem brytyjskiej floty śródziemnomorskiej.
Lotniskowiec osłania konwój o żywotnym znaczeniu, płynący na Maltę, gdy 10 stycznia 1941 roku sytuacja nagle się zmienia: , niemiecki związek lotniczy wyspecjalizowany w atakach na okręty, właśnie przybył na Sycylię ze swoimi bombowcami nurkującymi Junkers 87 (Stuka).
Niemcy starannie przygotowali atak, ćwicząc nawet na atrapach celów. 10 stycznia włoskie samoloty najpierw ściągają myśliwce Illustriousa na niską wysokość; potem 30–40 sztukasów nurkuje na lotniskowiec, pozbawiony już osłony z powietrza. W ciągu kilku minut okręt przyjmuje 6 bomb: pokład lotniczy jest rozerwany, na okręcie wybuchają pożary, ginie ponad stu marynarzy.
Komandor musi zdecydować, jak postąpić z ciężko uszkodzonym okrętem, pod bombami, na pełnym morzu: spróbować dotrzeć do odległej Malty, by naprawić go tam mimo ataków, wziąć kurs na otwarte morze ku Aleksandrii albo rozkazać opuszczenie okrętu, jeśli uzna go za stracony.
Boyd przebija się ku Malcie, by się tam schronić i naprawić okręt, mimo ataków: pomimo uszkodzeń i kolejnych nalotów Illustrious dociera do Wielkiego Portu w Valletcie na Malcie wieczorem 10 stycznia. W kolejnych dniach sztukasy wciąż zaciekle atakują okręt stojący na kotwicy – to „Illustrious Blitz” – ale inżynierom udaje się przywrócić mu zdolność do wyjścia w morze; okręt dotrze do Aleksandrii, a potem do Stanów Zjednoczonych na pełny remont. Epizod zmienia strategię na Morzu Śródziemnym: przybycie Luftwaffe odbiera Brytyjczykom przewagę zdobytą pod Tarentem i otwiera długą agonię Malty. Boyd zaś zostanie wysokim rangą dowódcą lotnictwa morskiego. Atak pokazuje podatność okrętów nawodnych na zdecydowane i dobrze wyszkolone lotnictwo.
T06-007