Od październikowego „Nie” 1940 roku armia grecka nie tylko odparła włoską inwazję, lecz także przeniosła wojnę do okupowanej Albanii, skąd wyszedł atak. Pod dowództwem generała Aleksandrosa Papagosa 13 greckich dywizji napiera w górach na około 16 dywizji włoskich, podczas straszliwej zimy: śnieg, mróz, drogi nie do przebycia.
Na początku stycznia 1941 roku celem jest przełęcz Klisura, strategiczny punkt zamykający drogę do Wlory (Vlorë), jednego z 2 wielkich portów, którymi Włochy zaopatrują swoje siły. Zdobycie Klisury przybliżyłoby Greków do logistycznego uduszenia przeciwnika. Ale sama armia grecka jest u kresu sił: wyczerpana tygodniami ofensywy na dużej wysokości, z brakami nowoczesnego sprzętu, a jej żołnierze cierpią z powodu zimna nie mniej niż z powodu wroga. Mróz zbiera w ich szeregach niemal tyle ofiar co walki: tysiące odmrożeń stóp i amputacji osłabiają armię, która przecież zwycięża.
Papagos musi rozstrzygnąć: kontynuować natarcie na Klisurę i Wlorę, by wykorzystać przewagę przed wiosną i prawdopodobnym nadejściem Niemców, albo utrwalić zdobyte pozycje, by oszczędzić wyczerpaną armię. Wie, że niemiecka interwencja na Bałkanach to tylko kwestia czasu.
Papagos kontynuuje natarcie, by zdobyć Klisurę i zagrozić Wlorze. 10 stycznia 1941 roku, po ciężkich walkach ze świeżo przybyłymi wojskami włoskimi, Grecy zdobywają przełęcz Klisura – kolejne zwycięstwo, które przybliża ich do Wlory. Potem jednak ofensywa traci impet: wyczerpanie, teren i włoskie posiłki stabilizują front w Albanii na zimę, a Wlora nie pada. Świetny grecki opór ma ukryty koszt strategiczny: skłania Hitlera do przygotowania inwazji na Grecję (dyrektywa Marita), by ratować sojusznika i zabezpieczyć sobie tyły przed operacją Barbarossa. Ofensywa albańska wiąże też greckie siły, których dramatycznie zabraknie w starciu z niemieckim atakiem w kwietniu 1941 roku. Klisura pozostaje szczytem greckiej epopei zimy 1940–1941.
T06-008