ma 54 lata, jest kontradmirałem i od 1925 roku dowodzi całością polskich sił morskich oraz obrony wybrzeża. Urodził się w Brandenburgu w rodzinie drobnej szlachty niemiecko-polskiej, w latach 1914–1918 był oficerem cesarskiej marynarki wojennej (Kaiserliche Marine), a w 1919 roku opowiedział się za Polską. Biegle włada niemieckim, lecz od czasu przyjęcia polskiego obywatelstwa przyrzekł sobie, że nie wypowie publicznie ani słowa w tym języku.
Półwysep Helski – pas piasku i lasu o długości 35 km, wcinający się w Zatokę Gdańską – od 1936 roku służy polskiej marynarce jako rejon umocniony. Stoją tam 3 ciężkie baterie (armaty Bofors 152 mm, armaty Schneider 105 mm oraz bateria Laskowskiego z 4 duńskimi działami 152 mm), garnizon liczy 3 000 ludzi, są też schrony, składy i wojskowa linia kolejowa. Po upadku Gdyni 14 września, a następnie Kępy Oksywskiej 19 września Hel zostaje ostatnim polskim punktem oparcia na Bałtyku.
Od 9 września do 2 października półwysep znosi szturm 2 niemieckich pancerników, które zmieniają się na stanowisku – Schleswig-Holsteina i Schlesiena – oraz sztukasów z i He 111 z , a także natarcie lądowe 207 Dywizji Piechoty na przesmyku. 30 września, po upadku Warszawy (28 września) i Modlina (29 września), Hel pozostaje ostatnim ogniskiem oporu. Amunicji starczy najwyżej na 4 dni. 1 października zjawia się niemiecki parlamentariusz.
Unrug niszczy wszystkie instalacje i broń ciężką, a następnie kapituluje. Wieczorem 1 października baterie na Helu wystrzeliwują ostatnie pociski w stronę zajętej Gdyni, by opróżnić komory amunicyjne. Działa zostają wysadzone dynamitem. Tajne szyfry zostają spalone. Rankiem 2 października komandor porucznik niesie białą flagę. Straty polskie: 53 zabitych, 200 rannych. Unrug i 4 000 obrońców (3 000 marynarzy, 1 000 piechurów) idą do niewoli. W niemieckich oflagach Unrug konsekwentnie odmawia mówienia po niemiecku w obecności oficerów Wehrmachtu – żąda tłumacza, choć wszyscy wiedzą, że doskonale zna ten język. Jego słowa: „Od 1 września 1939 roku zapomniałem niemieckiego”. Odzyskuje wolność w 1945 roku, odmawia powrotu do komunistycznej Polski i umiera we Francji (Lailly-en-Val) w 1973 roku. Jego prochy wracają do Gdyni w 2018 roku, do polskiej nekropolii marynarki wojennej.
T01-014