Admirał jest najważniejszą postacią Regia Marina: jako podsekretarz stanu do spraw marynarki i szef sztabu ukształtował włoską strategię morską. Zwolennik potężnej, lecz ostrożnie używanej floty pancerników, od dawna obawiał się bezpośredniego starcia z Royal Navy i namawiał do odłożenia wejścia Włoch do wojny.
Jego doktryna „floty w istnieniu” czyni z portu w Tarencie, w Apulii, oś włoskiej potęgi na środkowym Morzu Śródziemnym. Właśnie tam, na redzie Mar Grande, stoi trzon eskadry – 6 skoncentrowanych pancerników, w tym nowe Littorio i Vittorio Veneto. Flota zgromadzona w jednym miejscu, gotowa rzucić się na każdy konwój, lecz nieruchoma.
Cavagnari zrezygnował z lotniskowca i nie wyposażył Tarentu w żaden radar. Kotwicowisko mają chronić 101 dział przeciwlotniczych, balony zaporowe i sieci przeciwtorpedowe. Jednak sztorm 6 listopada zerwał 60 balonów, a ćwiczenia strzeleckie sprawiły, że większość sieci zdjęto.
11 listopada 1940 nad redą przelatuje brytyjski samolot rozpoznawczy. Włosi wiedzą, że zagraża im atak lotnictwa morskiego, ale bez radaru mogą tylko czekać.
Doktryna Cavagnariego utrzymuje flotę na kotwicy w Tarencie, chronioną przez artylerię przeciwlotniczą i obronę bierną: flota pozostaje skoncentrowana i zakotwiczona, wierna włoskiej filozofii morskiej, która zakazuje wszelkich ryzykownych wypadów. W nocy z 11 na 12 listopada 1940 uderzają samoloty Swordfish z lotniskowca Illustrious. Niekompletne sieci nie sięgają dna; torpedy przechodzą pod nimi. 3 pancerniki – Littorio, Conte di Cavour i Caio Duilio – zostają ciężko uszkodzone; połowa floty liniowej jest wyłączona z walki na wiele miesięcy. Cios zadany przez garstkę samolotów wstrząsa światową myślą morską i zainspiruje japońskich planistów ataku na Pearl Harbor. Cavagnari, krytykowany już po Punta Stilo, zostaje wkrótce zdymisjonowany i zastąpiony przez admirała Arturo Riccardiego.
T05-040