Trałowiec typu Halcyon trałuje 3 lutego 1940 roku rano, wraz z okrętami i , około 15 mil morskich na północ od , przy wejściu do . Od jesieni brytyjskie wody przybrzeżne roją się od niemieckich min, a bombowce Luftwaffe czyhają na okręty, które je trałują.
Około 9.00 w śnieżnych szkwałach pojawiają się niemieckie samoloty. Bomba uderza w przednią część mostka, przebija pokład dziobowy i wybucha w pomieszczeniu załogi. Komandor porucznik , dowodzący okrętem, ginie na mostku; izba chorych zostaje zniszczona.
Gródź przedniej kotłowni wytrzymuje i Sphinx wciąż unosi się na wodzie. Dziób jest jednak rozpruty, fala rośnie, a wiatr przybiera na sile. , który pozostał w pobliżu, mógłby wziąć go na hol, ale do brzegu daleko, a pogoda pogarsza się z godziny na godzinę.
Jesteś najstarszym stopniem oficerem zdolnym do służby na pokładzie. Możesz natychmiast przesadzić załogę na okręty eskortowe, dopóki pozwala na to morze; zatrzymać wszystkich na pokładzie i spróbować dociągnąć okręt na holu; albo zostawić tylko ograniczony zespół do holowania, a pozostałych przewieźć na inne okręty.
Załoga pozostaje na pokładzie, a Sphinx zostaje wzięty na hol. Około południa podaje hol, a trałowiec pracuje maszynami wolno wstecz; lina pęka po godzinie, przejmuje ją , po czym hol znów puszcza około 19.30, po zapadnięciu zmroku, a próba holowania przez Harriera kończy się niepowodzeniem. W sztormie, z przechyłem 20 stopni, z dziobem bitym przez morze, okręt utrzymuje się na wodzie dzięki pompom i wiadrom aż do świtu; kilku ludziom udaje się przeskoczyć na niszczyciel . 4 lutego około 4.30, około 17 godzin po bombie, fala kładzie go na burtę, po czym okręt się wywraca. Ginie od 49 do 54 ludzi, zależnie od źródeł; wyławia 46 ocalałych. Wrak osiada na mieliźnie 2 mile na północ od i nie można go odzyskać. Podporucznik marynarki , najstarszy stopniem ocalały oficer, otrzymuje Order Imperium Brytyjskiego (OBE) za podtrzymywanie morale ludzi na tratwie Carley i uratowanie co najmniej jednego z nich.
T02-045