Pod koniec lipca 1940 roku brytyjska Admiralicja staje przed dylematem w Cieśninie Kaletańskiej. Od początku miesiąca Luftwaffe prowadzi Kanalkampf – „bitwę o Kanał La Manche” – wstęp do jakiejkolwiek inwazji: atakuje konwoje przybrzeżne płynące wzdłuż wybrzeży Anglii oraz okręty stacjonujące w Dover, w bezpośrednim zasięgu niemieckich lotnisk w okupowanej Francji.
Straty rosną. 25 lipca Alberta Kesselringa atakuje konwój w cieśninie przy wsparciu lekkich jednostek morskich; odparta za dnia, wraca nocą, a konwój traci 11 z 21 statków. Niszczyciele Royal Navy, niezbędne do osłony konwojów, a przede wszystkim do rozbicia każdej przyszłej floty inwazyjnej, stają się za dnia, na tych ciasnych wodach, zbyt odsłoniętym celem.
Utrzymać dzienną żeglugę przybrzeżną to zasilać gospodarkę i potwierdzać kontrolę nad Kanałem, ale pod gradem bomb. Wycofać niszczyciele z Dover na czas dnia to w praktyce oddać Luftwaffe panowanie nad cieśniną w godzinach dziennych. Admiralicja musi wybrać.
Admiralicja wycofuje niszczyciele z Dover do Portsmouth i wstrzymuje dzienną żeglugę przez cieśninę. 26 lipca zakazuje wszystkim statkom i okrętom przepływania obok Dover za dnia; 28 lipca niszczyciele zostają wycofane z Dover do Portsmouth, a cała wschodnia część Kanału La Manche staje się w biały dzień zamknięta dla brytyjskich niszczycieli. Trałowce natomiast nadal pracują, by w razie potrzeby utrzymać drożność przejścia. Niemcy widzą w tym „znaczący sukces”, który pozwala im liczyć na panowanie nad cieśniną w godzinach dziennych. Ale to, co najważniejsze, wymyka się Luftwaffe: Royal Navy, którą trzeba by zniszczyć przed jakimkolwiek desantem, pozostaje nienaruszona. Wobec niemożności unieszkodliwienia tej floty i braku przewagi w powietrzu operacja Seelöwe („Lew Morski”), planowana inwazja na Anglię, zostanie ostatecznie odłożona, a potem porzucona jesienią 1940 roku.
T04-066