Komandor , lat 50, oficer Royal Navy, zostaje 26 maja 1940 roku mianowany Senior Naval Officer na lądzie w Dunkierce. Z zespołem 8 oficerów i 160 marynarzy wsiada na niszczyciel Wolfhound i po południu 27 maja schodzi na ląd, by zorganizować ewakuację po stronie francuskiej.
Zastaje sytuację krytyczną. Pozwolono mu liczyć na załadowanie 45 000 ludzi w ciągu 2 dni. Ale port wewnętrzny Dunkierki, bombardowany przez Luftwaffe, jest w znacznej części nieużyteczny, a dziesiątki tysięcy żołnierzy BEF i armii francuskiej tłoczą się w mieście i na plażach Malo-les-Bains, Bray-Dunes i De Panne.
Tymczasem załadunek z plaż postępuje rozpaczliwie wolno: duże okręty nie mogą zbliżyć się do łagodnie opadającego brzegu, a szalupy zabierają po kilkadziesiąt ludzi w każdym powolnym kursie. Tennant zauważa 2 długie falochrony – wschodni i zachodni – wysunięte w morze na blisko 1 600 metrów, wąskie i zbudowane jako osłona przed falą, a nie jako nabrzeża do cumowania.
Na kilka godzin przed nocą Tennant musi ustalić metodę załadunku dla całej operacji.
Tennant wypróbował cumowanie dużych okrętów przy wschodnim falochronie (East Mole). Wieczorem 27 maja, uznawszy, że plaże nigdy nie wystarczą, kazał podprowadzić pod wschodni falochron parowiec Queen of the Channel, kursujący przez kanał La Manche,; statek zdołał przycumować i zabrać ludzi na pokład. Falochron, nigdy do tego nieprzewidziany, stał się głównym nabrzeżem załadunkowym operacji Dynamo. Spośród 338 226 ewakuowanych około 239 555 – zdecydowana większość – weszło na pokład w porcie, w przeważającej części z East Mole, a plaże stanowiły uzupełnienie. Tennant pozostał do wieczora 2 czerwca, kiedy zameldował „BEF evacuated”, przemierzając brzeg z megafonem; marynarze nazywali go „Dunkirk Joe”. Bez tej improwizacji tempa ewakuacji nie dałoby się pogodzić z kurczeniem się obwodu obrony. Tennant dowodził później krążownikiem liniowym Repulse, a w 1944 roku kierował sztucznymi portami Mulberry w Normandii. Jako admirał zmarł w 1963 roku w wieku 73 lat.
T03-062