nie był zaniepokojony. Rankiem 1 czerwca 1943 roku, wykryty przez radionamiernik, kazał zanurzyć U-202 bez pośpiechu: tylko w tym jednym patrolu uniknął już 5 ataków i żywił spokojne przekonanie, że dobry dowódca zawsze prześlizgnie się przez oczka sieci. Nie wiedział, kto go właśnie namierzył.
Slupy, które go okrążały, nie odpuszczały. Ich sonar, Asdic, przylegał do kadłuba, a jego impulsy rozbrzmiewały aż w centrali okrętu; bomby głębinowe padały niezwykle celnie, a 76 wabików wytwarzających pęcherzyki wodoru, które wypuścił, by zakłócić echo, nic nie dawało. Godzina po godzinie grupa wracała, metodyczna, jakby kierowało nią ucho zdolne odróżnić prawdziwe echo od fałszywego.
14 godzin później powietrze jest zepsute, baterie się wyczerpują, a kadłub jęczy na głębokości ponad 200 metrów, na granicy zgniecenia. Poserowi zostają 3 wyjścia, wszystkie ciasne: pozostać na głębokim, cichym zanurzeniu, licząc, że łowcy stracą kontakt lub zabraknie im paliwa; wynurzyć się pod osłoną nocy, by naładować baterie i uciekać na powierzchni; albo wynurzyć się, by zatopić własny okręt i poddać się, ocalając przynajmniej ludzi.
Poser wynurzył się. O 2 minuty po północy U-202 przebił powierzchnię, by spróbować ucieczki w ciemności, lecz grupa pościgowa już na niego czekała: natychmiast go wykryto, okręt został podziurawiony ogniem i zatonął. Ocalałych, w tym Posera, wyłowiono i wzięto do niewoli. Pościg trwał 14 godzin. Brytyjski dowódca, który go prowadził, , skwitował to lakonicznie jako „doskonałe ćwiczenie grupowe”, a dowództwo Western Approaches nazwało to „najpiękniejszym wyczynem sonarowym wojny”. W połowie 1943 roku tego rodzaju polowania podkopywały morale broni podwodnej: U-Boot nie działał już bezkarnie.
T16-002