Jesienią 1940 roku włoska Regia Marina, dysponująca szybkimi pancernikami, zagraża brytyjskim szlakom łączności na Morzu Śródziemnym, niezbędnym do zaopatrywania Malty i Egiptu. Admirał , głównodowodzący brytyjskiej Floty Śródziemnomorskiej, próbuje unieszkodliwić tę flotę, która unika walki, chroniąc się w swoich bazach.
Główną z nich jest port w Tarencie, na „obcasie” włoskiego buta, gdzie stoi na kotwicy większość włoskich pancerników, chronionych sieciami, balonami i silną obroną przeciwlotniczą. Kontradmirał Lyster zaproponował śmiały pomysł, dojrzewający w nim od lat: uderzyć na flotę na kotwicowisku nocnym atakiem lotniczym z lotniskowca HMS Illustrious.
Broń jest wątła: stare dwupłatowce torpedowe Fairey Swordfish, powolne i kruche, miałyby w nocy zaatakować port najeżony obroną, w odległości około 300 km od swojego lotniskowca. Ryzyko ciężkich strat jest realne, a nocnego ataku na okręty w porcie nigdy jeszcze nie próbowano. Cunningham musi zdecydować: rozpocząć operację Judgment, odłożyć ją z braku gwarancji albo trzymać się strategii blokady.
Cunningham zatwierdza operację Judgment. W nocy z 11 na 12 listopada 1940 roku około 20 Swordfishów z Illustriousa w 2 falach atakuje Tarent torpedami i bombami. Tracąc zaledwie 2 samoloty, wyłączają z walki 3 pancerniki: Conte di Cavour (który nigdy nie wróci do służby), Caio Duilio i całkiem nowy Littorio (oba unieruchomione na miesiące). W jedną noc połowa włoskiej floty liniowej zostaje zneutralizowana, a równowaga morska na Morzu Śródziemnym się przechyla. Tarent pokazuje potęgę lotnictwa morskiego wobec floty w porcie: japoński sztab będzie go uważnie studiował, przygotowując atak na Pearl Harbor rok później. Cunningham oświadczy, że ta noc raz na zawsze dowiodła wartości Fleet Air Arm.
T05-021