Rankiem w Boże Narodzenie 1940 roku komandor dowodzi ciężkim krążownikiem Admiral Hipper, wysłanym na Atlantyk w ramach operacji Nordseetour – polowania na alianckie konwoje u wybrzeży Półwyspu Iberyjskiego.
Okręt ma poważną słabość: awarię turbiny z początku grudnia, naprawioną tylko prowizorycznie, która ogranicza jego zasięg i zdolność do długotrwałego utrzymywania dużej prędkości. Meisel wie, że każde dłuższe starcie grozi nasileniem usterek mechanicznych, a jego wytyczne zabraniają mu walki z silniejszym przeciwnikiem.
W nocy z 24 na 25 grudnia radar Hippera wykrywa skupisko jednostek około 700 mil na zachód od przylądka Finisterre. To konwój WS-5A: około 20 transportowców, na których płynie około 40 000 żołnierzy wraz ze sprzętem, w drodze na Bliski Wschód. Cel jest kuszący – decydujący cios w brytyjski wysiłek wojenny. Ale eskorta okazuje się groźna: ciężki krążownik Berwick oraz lekkie krążowniki Bonaventure i Dunedin, nie licząc możliwości, że w pobliżu znajduje się lotniskowiec. O świcie Hipper otwiera ogień. Meisel musi zdecydować, czy forsuje atak w głąb konwoju, mimo eskorty i zawodnego napędu, czy zrywa walkę.
Meisel zerwał walkę i umknął eskorcie: po krótkiej wymianie ognia, w której Berwick otrzymał kilka trafień, a Hipper nie zdołał przebić się przez eskortę, i gdy Bonaventure oraz Dunedin zbliżały się do niego, niemiecki krążownik zerwał kontakt, wierny wytycznej, by nie walczyć z silniejszym przeciwnikiem. Konwój WS-5A stracił – zależnie od źródeł – 1 lub 2 statki uszkodzone albo zatopione, lecz większość transportowców i ich 40 000 ludzi płynęła dalej. Hipper, nękany przez usterki turbin i z kończącym się paliwem, wziął kurs na Brest, dokąd dotarł 27 grudnia. Epizod pokazał ostrożną doktrynę Kriegsmarine wobec wielkich rajderów nawodnych, uznawanych za zbyt cenne, by je narażać – powściągliwość, która ograniczyła ich rzeczywisty wpływ na wojnę konwojową.
T06-030