Admirał dowodzi eskadrą liniową Regia Marina, ostrzem marynarki Mussoliniego na Morzu Śródziemnym. Ten zawodowy marynarz jest związany ostrożną doktryną odziedziczoną po sztabie marynarki: flota jest kapitałem zbyt cennym, by ryzykować nią bez przytłaczającej przewagi – to strategia „floty w istnieniu”.
2 tygodnie wcześniej, w noc ataku na Tarent, brytyjskie samoloty torpedowe wyłączyły z walki połowę włoskich pancerników. Wstrząs jest głęboki. Mimo to, gdy Brytyjczycy organizują operację Collar w celu zaopatrzenia Malty, Campioni dostaje rozkaz przechwycenia konwoju – lecz bez staczania decydującej bitwy, chyba że będzie miał wyraźną przewagę.
27 listopada 1940, na wysokości przylądka Spartivento na Sardynii, jego siły są potężne: 2 pancerniki, Vittorio Veneto i Giulio Cesare, 7 krążowników ciężkich, 16 niszczycieli. Naprzeciw nich admirała Jamesa Somervilla liczy 1 pancernik, 1 krążownik liniowy, lotniskowiec Ark Royal i kilka krążowników. Siły są niepokojąco wyrównane.
W południe wodnosamolot rozpoznawczy z krążownika Gorizia potwierdza Campioniemu bliskość obu eskadr. Nadszedł moment prawdy.
Campioni zerwał kontakt bojowy i wycofał eskadrę do baz: uznawszy siły za zbyt wyrównane i zgodnie ze swoimi rozkazami, nakazał grupom krążowników ponownie zgrupować się przy pancernikach i oderwać się od nieprzyjaciela. Starcie sprowadziło się do krótkiej kanonady: uszkodzone zostały brytyjski krążownik i włoski niszczyciel, bez rozstrzygających strat. Konwój operacji Collar dotarł do Malty bez przeszkód. Po stronie brytyjskiej Somerville został zganiony w Admiralicji za to, że nie ścigał przeciwnika, a w grudniu oczyszczony przez komisję śledczą. Po stronie włoskiej wyrok był surowszy: 8 grudnia 1940 Campioni został odwołany za brak śmiałości, zastąpiony przez admirała Angela Iachina i odsunięty na Dodekanez. Spotkanie umocniło opinię o bierności Regia Marina, która mocno zaciąży na morale Włochów.
T05-038