, 35-letni komandor porucznik, dowodzi okrętem podwodnym i kieruje operacjami podwodnymi , jednostki szturmowej włoskiej marynarki. 19 grudnia 1941 roku jego płetwonurkowie na torpedach załogowych, zwanych maiali, wdarli się na redę Aleksandrii i podłożyli ładunki pod 2 brytyjskimi pancernikami. Eksplozje osadziły na dnie i , jednym ciosem unieruchamiając trzon floty Royal Navy we wschodniej części Morza Śródziemnego.
Akcja kosztowała utratę wszystkich 6 płetwonurków, którzy trafili do niewoli, ale pokazała, że garstka ludzi może dorównać eskadrze. W La Spezia sztab naciska na Borghesego, by przekuł ten wyczyn w trwałą kampanię. Trudności są znane: każde wyjście w pobliże bronionego portu eksploatuje jeden z nielicznych okrętów podwodnych, sieci, reflektory i patrole gęstnieją, a wyszkolonych załóg można policzyć na palcach.
Borghese rozważa dalsze kroki. Może przenieść wysiłek na Gibraltar, urządzając tajną bazę szturmową jak najbliżej Skały; ponowić próbę na Aleksandrię mimo czujności, która wokół brytyjskiego kotwicowiska jest teraz najwyższa; albo rzucić pływaków bojowych przeciw alianckim konwojom handlowym na otwartym morzu, celom bardziej rozproszonym, ale mniej strzeżonym.
przenosi swój główny wysiłek na Gibraltar. Od lipca 1942 roku urządza tajną bazę na pokładzie włoskiego tankowca Olterra, internowanego w Algeciras, wycinając pod linią wodną właz, którym płetwonurkowie i torpedy załogowe wychodzą niezauważeni. Od grudnia 1942 do sierpnia 1943 roku rajdy organizowane z Olterry oraz akcje pływaków zatapiają lub uszkadzają około 10 alianckich jednostek, łącznie ponad 50 000 ton, na jednym z najlepiej strzeżonych obszarów działań wojennych. Jednostka okazuje się jedną z najskuteczniejszych sił szturmowych działających pod wodą w tej wojnie; jej operacje ustają dopiero wraz z włoskim rozejmem z 8 września 1943 roku. Borghese zaś kontynuuje walkę u boku Niemców, przystępując do Włoskiej Republiki Socjalnej.
T10-110