Admirał , podsekretarz stanu i szef sztabu , kieruje z Rzymu Supermariną, operacyjnym dowództwem włoskiej marynarki. Jego głównym zadaniem jest zapewnienie zaopatrzenia Libii, gdzie Erwina Rommla i dywizje włoskie właśnie odbiły Bengazi.
Bez paliwa, amunicji i posiłków dostarczanych drogą morską ofensywa Osi w Afryce Północnej zamiera. A konwoje płynące do Trypolisu są bez przerwy nękane przez okręty podwodne, samoloty i okręty brytyjskie z baz na Malcie i w Egipcie. W styczniu 1942 roku przedarły się 2 konwoje osłaniane przez pancerniki.
Ale każde wyjście dużych jednostek kosztuje mazut, którego Włochom dotkliwie brakuje: zapasy są tak niskie, że flota musi skrupulatnie liczyć każdy swój ruch. Od bitwy u przylądka Matapan w marcu 1941 roku, w której admirał stracił 3 ciężkie krążowniki, przy każdym użyciu dużych okrętów trzeba też ważyć ryzyko.
Nowy duży konwój, złożony z 2 grup statków handlowych, ma wypłynąć do Trypolisu. Riccardi musi rozstrzygnąć: wysłać do osłony pancernik i ciężkie krążowniki mimo zużycia mazutu; posłać tylko krążowniki i niszczyciele, by oszczędzić paliwo; albo zostawić duże jednostki w porcie, a ochronę powierzyć lotnictwu.
Riccardi angażuje duże jednostki. Do osłony konwoju K7 wysyła pancernik , okręt flagowy admirała Carla Bergaminiego, oraz grupę krążowników skupioną wokół ciężkich krążowników Gorizia i Trento. Obie grupy statków handlowych docierają do Trypolisu bez strat 23 lutego 1942 roku, z 113 czołgami, 575 pojazdami i 29 517 tonami zaopatrzenia. Ale ta osłona pochłania mazut, którego Włochy nie mogą uzupełnić. W ciągu 1942 roku niedobór staje się decydującym czynnikiem włoskiej strategii morskiej: pancerniki wychodzą w morze już tylko do operacji uznanych za niezbędne, jak 22 marca 1942 roku, gdy prowadzi Littorio przeciw brytyjskiemu konwojowi na Maltę i natyka się na zasłony dymne Philipa Viana w drugiej bitwie na Zatoce Syrty. „Bitwa o konwoje” przynosi i włoskiej flocie handlowej ciężkie straty, a Rommla zostaje w końcu pozbawiony niezbędnego zaopatrzenia: o losach wojny na pustyni rozstrzyga się tyle samo na szlakach morskich, co na piaskach.
T10-107