Od lata 1941 roku marynarka amerykańska eskortuje część konwojów atlantyckich; po incydencie z USS Greer Roosevelt wydał rozkaz „strzelać na widok” (11 września). 17 października niszczyciel USS Kearny zostaje storpedowany (11 zabitych). 31 października 1941 roku U-552 kapitana marynarki Toppa zatapia koło Islandii USS Reuben James: około 100 zabitych, pierwszy amerykański okręt wojenny utracony – jeszcze przed Pearl Harbor.
Oburzenie jest ogromne, ale izolacjonizm pozostaje silny (America First, Lindbergh). Roosevelt musi rozstrzygnąć: zażądać od Kongresu wypowiedzenia wojny Niemcom, prowadzić dalej niewypowiedzianą wojnę morską (eskorty, uzbrajanie statków), pozostając „poniżej progu wojny”, albo się cofnąć, by uniknąć fatalnego incydentu.
Prezydent balansuje na krawędzi między nastrojami opinii publicznej a spiralą wydarzeń.
Roosevelt nie zażądał wojny: powstrzymały go izolacjonistyczne nastroje opinii publicznej i polityczna ostrożność. Zdołał natomiast 13 listopada 1941 roku doprowadzić do zmiany Neutrality Act, zezwalającej na uzbrajanie statków handlowych i ich wpływanie do stref wojennych. Stany Zjednoczone pozostały formalnie neutralne do Pearl Harbor (7 grudnia) i niemieckiego wypowiedzenia wojny (11 grudnia 1941 roku).
T09-025