, 37 lat, jest najsłynniejszym lotnikiem Stanów Zjednoczonych od czasu samotnego przelotu przez Atlantyk z Nowego Jorku do Paryża w dniach 20–21 maja 1927 roku na „Spirit of St. Louis”. Bohater narodowy, mąż (córki ambasadora USA w Meksyku), mieszkał w Europie (najpierw w Wielkiej Brytanii, potem we Francji) od 1936 roku do kwietnia 1939 roku – po uprowadzeniu i zamordowaniu syna Charlesa Jr. w 1932 roku, które odsunęło go od życia publicznego.
Podczas pobytu w Europie Lindbergh przyjął kilka zaproszeń do nazistowskich Niemiec (1936, 1937, 1938), by zwiedzić zakłady lotnicze. W październiku 1938 roku wręczył mu Krzyż Zasługi Orła Niemieckiego – odznaczenie, które w kontekście Anschlussu i Monachium przysporzy mu ostrej krytyki w liberalnej prasie amerykańskiej. Lindbergh przekazał Rooseveltowi i Departamentowi Stanu, że Luftwaffe jest „przytłaczająca”, a europejski opór wobec Hitlera byłby „daremny”.
Po powrocie do Stanów Zjednoczonych w kwietniu 1939 roku o Lindbergha zabiegają grupy izolacjonistyczne: przyszły America First Committee (utworzony we wrześniu 1940 roku) dopiero się rodzi. 1 września 1939 roku, po inwazji na Polskę, Roosevelt powołuje się na Neutrality Act. Lindbergh postanawia zabrać publicznie głos, by zapobiec jakiemukolwiek zwrotowi w stronę zasady Cash and Carry. Proponuje NBC, CBS i Mutual Broadcasting jednoczesne przemówienie w 3 największych sieciach radiowych.
Lindbergh opiera przemówienie na argumencie technicznym: ocean chroni Amerykę, a interwencja w Europie kosztowałaby wygórowaną cenę. Przemówienie z 15 września 1939 roku zostaje wyemitowane w NBC, CBS i Mutual o 21.45 czasu wschodniego (EST). Szacowana publiczność: 30 milionów słuchaczy. Argumentacja: „Ocean jest potężną barierą, nawet dla nowoczesnych samolotów”; „Musimy się zjednoczyć, by zapobiec utracie kolejnych amerykańskich żyć w tych wewnętrznych europejskich zmaganiach”. Rasa pojawia się w nim tylko raz, i to w negatywie: nie chodzi, jak mówi, o obronę „białej rasy przed obcą inwazją”. Kwestia rasowa wróci wprost w jego kolejnych przemówieniach (zwłaszcza w Des Moines 11 września 1941 roku, gdzie Lindbergh oskarży „Brytyjczyków, Żydów i administrację Roosevelta” o pchanie kraju do wojny – przemówienie, które przesądzi o jego politycznym upadku). Roosevelt odpowiada Lindberghowi za pośrednictwem sekretarza stanu Cordella Hulla i przeprowadza rewizję Neutrality Act 4 listopada 1939 roku mimo nacisku izolacjonistów. W latach 1940–1941 Lindbergh staje się publiczną twarzą America First Committee. Po Pearl Harbor (7 grudnia 1941 roku) oferuje swoje usługi wojskowe – Roosevelt je odrzuca. Ostatecznie walczy jako cywil na Pacyfiku (50 lotów bojowych na P-38 w 475 Grupie Myśliwskiej). Po wojnie, częściowo zrehabilitowany, zostaje doradcą w dziedzinie lotnictwa i działaczem na rzecz ochrony środowiska. Umiera na Maui w 1974 roku. Spór o antysemityzm Lindbergha i jego sympatie dla Rzeszy pozostaje żywy.
T01-048