dowodzi U-Bootami ze sztabu w Lorient. Bitwa o Atlantyk toczy się przeciw konwojom brytyjskim i kanadyjskim i przynosi nierówne wyniki, odkąd alianci wzmocnili eskortę. Od miesięcy Dönitz ma na oku znacznie łatwiejszy cel: wschodnie wybrzeże Stanów Zjednoczonych.
Porty w Nowym Jorku, Norfolk i Tampie działają jak w czasie pokoju – światła się palą, statki na szlakach handlowych płyną bez eskorty, a tankowce bez ochrony. Dönitz szacuje, że 5–6 U-Bootów wysłanych w ten rejon urządziłoby tam rzeź w pierwszych tygodniach. Hitler jednak zakazał wszelkich wrogich działań wobec Stanów Zjednoczonych, które nie są jeszcze w stanie wojny, aby nie dać Rooseveltowi pretekstu do przystąpienia do niej, zanim Japonia będzie gotowa do uderzenia. Wcześniejsze wnioski Dönitza zostały odrzucone.
Dönitz może formalnie ponowić wniosek do naczelnego dowództwa w listopadzie 1941 roku, mając nadzieję, że sytuacja zmieni się dość szybko, by go wysłuchano; może biernie czekać na polityczne otwarcie, zanim wróci do swojej prośby, aby nie drażnić OKM; albo dyskretnie przygotować plan operacyjny i rozmieścić 2 U-Booty u wybrzeży amerykańskich bez formalnego zezwolenia, gotowe do działania, gdy tylko nadejdzie rozkaz.
Dönitz ponawia wniosek. Odmowa pozostaje stanowcza aż do Pearl Harbor: w dniach po japońskim ataku Hitler znosi wszystkie ograniczenia, a 11 grudnia 1941 roku Niemcy wypowiadają wojnę Stanom Zjednoczonym. Operacja Paukenschlag („Uderzenie w bęben”) rusza 13 stycznia 1942 roku: 5 U-Bootów atakuje wschodnie wybrzeże USA. W ciągu 6 miesięcy zatapiają na tych wodach ponad 400 statków alianckich – morska katastrofa, którą historycy nazywają zweite glückliche Zeit – „drugim szczęśliwym czasem” niemieckich podwodniaków. Ostrożność Hitlera z listopada 1941 roku paradoksalnie opóźniła jedną z najskuteczniejszych kampanii wojny podwodnej.
T09-084