56-letni , demokrata z Georgii, od 1931 roku przewodniczy Komitetowi do spraw Marynarki Izby Reprezentantów; przeforsował już ustawy morskie z 1934 i 1938 roku. 14 czerwca 1940 podpisuje trzecią ustawę Vinsona, która zwiększa tonaż bojowy floty o 11%.
Tego samego dnia wkracza do Paryża. 17 czerwca Francja prosi o rozejm. Amerykanie odkrywają, że mogliby zostać sami wobec Niemiec na Atlantyku i Japonii na Pacyfiku, gdyby flota francuska, a nawet , wpadła w ręce Osi.
Tego 17 czerwca admirał , szef operacji morskich, zwraca się do Kongresu o 4 miliardy dolarów na powiększenie floty o 70%: 257 okrętów i 1 325 000 ton, dość, by panować na 2 oceanach jednocześnie. Izolacjoniści potępiają ten wyścig ku wojnie, a zbliżają się listopadowe wybory prezydenckie.
Vinson musi wybrać tempo: wnieść cały program od razu pod obrady Izby, w kilkudniowej debacie; zwlekać do listopadowych wyborów, by oszczędzić podzieloną opinię publiczną; albo zaproponować wersję okrojoną, łatwiejszą do przegłosowania.
Vinson wnosi od razu cały program pod obrady Izby. 19 czerwca 1940 składa projekt, który stanie się ; Izba przyjmuje go w kilka dni bez jednego głosu sprzeciwu (316 do 0), Senat idzie w jej ślady 10 lipca, a podpisuje ustawę 19 lipca. Upoważnienie, podniesione do 8,55 miliarda dolarów, przewiduje między innymi lotniskowce klasy Essex, pancerniki klas Iowa i Montana, 115 niszczycieli, 43 okręty podwodne i 15 000 samolotów: to największa ustawa o budowie floty w historii Stanów Zjednoczonych, zwiększająca flotę o 70%. Vinson broni w niej pierwszeństwa lotniskowca, „kręgosłupa dzisiejszej Marynarki”. Okręty zbudowane na podstawie tej ustawy tworzą trzon floty, która wygra wojnę na Pacyfiku; pancerniki klasy Montana zostaną natomiast anulowane. Vinson będzie dominował w sprawach morskich i wojskowych w Kongresie do 1965 roku; umiera w 1981, mając 97 lat.
T02-075