Tego dnia, 20 maja 1940 roku, na drogach Sommy ucieka na południe, w pełnym słońcu, tysiące cywilów. Kobiety, dzieci i starcy tworzą powolne kolumny, zmieszane z furmankami, rowerami i nielicznymi samochodami. Pewna rodzina z okolic Abbeville – rodzice i ich 2 dzieci – opuściła dom poprzedniego dnia, gdy kanonada się zbliżyła, a sąsiedzi już wyjechali.
W ciągu 10 dni niemieckie przełamanie w Ardenach wywróciło wszystko do góry nogami. Czołgi Wehrmachtu pędzą ku morzu i tego dnia docierają do wybrzeża w pobliżu Abbeville, odcinając armie alianckie na północy. Nad drogami Luftwaffe stosuje doktrynę blokowania szlaków: utrudniać ruch, zapychać trakty, mieszać wojsko i uchodźców w jednym chaosie. Myśliwce Bf 109 nurkują, ostrzeliwują kolumny z broni pokładowej i znów się wznoszą.
Na szosie za kolumną narasta huk silnika. Pierwsi już rzucają się w rowy przy drodze. Rodzina musi w kilka sekund zdecydować, co zrobić z furmanką i dziećmi.
Rodziny schodzą przeważnie z głównej drogi i idą dopiero po zmroku, a z upływem dni coraz więcej z nich chowa się w ciągu dnia. Doświadczenie szybko uczy, że otwarta droga jest najniebezpieczniejsza: ludzie kładą się w rowie, gdy tylko słychać silnik, w dzień się ukrywają, a ruszają w drogę nocą. Ostrzeliwanie kolumn uchodźców wiosną 1940 roku jest poświadczone przez liczne relacje i uznawane za działanie wojenne, którego celem było blokowanie szlaków komunikacyjnych. Szacunki liczby cywilnych ofiar exodusu z maja i czerwca 1940 roku bardzo się różnią w zależności od źródeł – od kilkudziesięciu tysięcy po więcej – a wiarygodnego rachunku samych ofiar ataków lotniczych brak. W sprawie tych ataków nigdy nie wszczęto postępowania karnego. Exodus pozostaje w pamięci Francuzów początkowym obrazem klęski: zatłoczone drogi, wsie, przez które przetaczały się kolumny, i kraj wyrzucony z własnych domów.
T03-063