, lat 40, jest prefektem departamentu Eure-et-Loir od 1939 roku, najmłodszym prefektem we Francji. 14 czerwca padł Paryż, 16 czerwca Wehrmacht wkroczył do Chartres. Rankiem 17 czerwca niemieccy oficerowie kładą przed nim dokument do podpisania: protokół stwierdzający, że strzelcy senegalscy mieli wymordować cywilów w pobliskiej wsi.
Dokument jest fałszywy. Ma posłużyć do sfabrykowania usprawiedliwienia dla niemieckich zbrodni na afrykańskich oddziałach kolonialnych, które w czerwcu 1940 roku padały ofiarą systematycznych masakr. Dla Moulina podpisanie oznaczałoby przyłożenie prefekturalnej pieczęci do kłamstwa hańbiącego armię francuską; odmowa naraża go na tortury, a nawet śmierć.
Ta scena to dylemat moralny w czystej postaci, przeżywany przez wysokiego urzędnika, który stoi sam wobec okupanta. Najmłodszy prefekt Francji, republikanin lewicowy, były współpracownik Pierre'a Cota w ministerstwie lotnictwa, nie ma żadnego doświadczenia w konspiracji. Staje przed tym dylematem w chwili, gdy państwo francuskie się rozpada i nikt jeszcze nie wie, co w nadchodzących miesiącach będzie znaczyć „posłuszeństwo” lub „odmowa”.
Moulin odmawia podpisu, gotów zaryzykować wszystko, byle nie dać się zmusić. Bity i poniewierany przez część dnia, wieczorem w celi próbuje poderżnąć sobie gardło kawałkiem szkła, zamiast ustąpić. Uratowany w ostatniej chwili i opatrzony, zostaje zwolniony 19 czerwca. Odwołany ze stanowiska przez Vichy w listopadzie 1940 roku, w 1941 roku przedostaje się przez Lizbonę do Londynu, zostaje delegatem de Gaulle'a we Francji i architektem zjednoczenia Ruchu Oporu, a 27 maja 1943 roku przewodniczy pierwszemu posiedzeniu Narodowej Rady Ruchu Oporu (Conseil national de la Résistance). Aresztowany w Caluire w czerwcu 1943 roku i torturowany przez Klausa Barbiego, umiera podczas transportu do Niemiec. Jego prochy spoczną w Panteonie w 1964 roku. Wydarzenia z 17 czerwca 1940 roku w Chartres uchodzą za jego pierwszy akt oporu.
T04-026