Na początku inwazji władze belgijskie kazały aresztować setki „podejrzanych” – cudzoziemców i działaczy politycznych uznanych za niebezpiecznych – na polecenie audytora generalnego Ganshofa van der Meersch. Wśród tych internowanych administracyjnie są czołowe postacie skrajnej prawicy flamandzkiej i frankofońskiej, m.in. (założyciel Verdinaso, faszysta, lecz wrogi nazizmowi) i . Wielu z nich przewozi się do Francji w miarę cofania się armii.
20 maja 1940 do Abbeville w departamencie Somma dociera transport internowanych, w samym środku klęski i u szczytu psychozy piątej kolumny. Francuscy strażnicy, przekonani, że mają do czynienia z możliwymi agentami lub kolaborantami wroga, muszą w chaosie zdecydować o ich losie.
Wybór jest jasny i brzemienny w skutki. Strażnicy mogą rozstrzelać internowanych bez sądu, z obawy, że wykorzystają oni postępy Niemców albo staną się „piątą kolumną”. Mogą ich trzymać w areszcie do czasu prawidłowej decyzji. Mogą też ich wypuścić z braku zarzutów. Sam Van Severen zgłasza się, by pertraktować i przekonywać o niewinności zatrzymanych.
Francuscy żołnierze rozstrzelali ich bez sądu, z obawy przed agentami lub kolaborantami: 20 maja 1940 w Abbeville rozstrzelano bez sądu 21 internowanych (w większości cudzoziemców i więźniów belgijskich), w tym Jorisa Van Severena i jego sekretarza Jana Ryckoorta. Van Severena, który zgłosił się na ochotnika, by przekonywać o niewinności więźniów, zastrzelono. Ten czyn, owoc paniki i psychozy piątej kolumny, był zbrodnią: niemiecki sąd wojskowy skazał w 1942 roku na śmierć odpowiedzialnych za nią, porucznika Reného Carona i sierżanta sztabowego Émile'a Moleta, rozstrzelanych na Mont-Valérien 7 kwietnia 1942 roku. Masakra w Abbeville pozostaje, po stronie alianckiej, jednym z najmroczniejszych epizodów klęski 1940 roku.
T03-140