Helsinki zostają po raz pierwszy zbombardowane już 30 listopada 1939 roku o 9.20 – to pierwszy akt wojny zimowej. Cel deklarowany przez Sowietów: „obiekty wojskowe”. Cel rzeczywisty: centrum miasta zamieszkane przez cywilów. Atakują Tupolewy SB-2 sowieckiego lotnictwa (WWS RKKA, czyli lotnictwa Armii Czerwonej) w formacjach po 8–12 maszyn, bez osłony myśliwskiej.
W ciągu 105 dni konfliktu Helsinki będą bombardowane tylko 8 razy, ale uderzenia dosięgają kolejnych miast (Turku, Tampere, Lahti, Lappeenranta), a każdy alarm budzi obawę przed masowym nalotem na stolicę.
Obroną cywilną Helsinek kieruje , 51-letni inżynier cywilny. Ma do dyspozycji wiele narzędzi: schrony podziemne (miasto buduje 320 nowych w ciągu 6 miesięcy, na 250 000 osób), alarmowanie syrenami (pierwszy taki system w Skandynawii), maskowanie (wygaszenie oświetlenia publicznego) i organizacja przemieszczeń ludności. Przy ograniczonych środkach i narażonej na ataki ludności liczącej 350 000 mieszkańców Aalto-Setälä musi ustalić priorytety: ewakuacja, umocnienie schronów czy mobilność.
Obrona cywilna stawia na maksymalną ewakuację ludności cywilnej na prowincję i do Szwecji: znaczna część mieszkańców, których obecność nie jest niezbędna, opuszcza Helsinki, a około 9 000 fińskich dzieci zostaje przyjętych w Szwecji w czasie wojny zimowej. Równolegle uzupełnia się schrony dla tych, którzy zostają. Helsinki są bombardowane tylko 8 razy w czasie konfliktu: około 350 bomb powoduje śmierć około stu osób, w tym 91 już 30 listopada 1939 roku. W całej Finlandii bombardowania lotnicze zabijają blisko 1 000 cywilów. Ewakuacja dzieci nabierze pełnego rozmachu w czasie wojny kontynuacyjnej: łącznie około 70 000 sotalapset („dzieci wojny”) wyjedzie do Szwecji do 1945 roku, a około 10% z nich nigdy nie wróci na stałe do Finlandii. Stolica zapłaci wyższą cenę w 1944 roku, podczas wielkich sowieckich nalotów w lutym.
T02-043