Rankiem 14 maja 1940 roku sytuacja w Rotterdamie jest niejasna. Wojska niemieckie XXXIX Korpusu Zmotoryzowanego generała Rudolfa Schmidta, w tym , kontrolują południe miasta, w rejonie Charlois-Feijenoord, a Holendrzy pułkownika Pietera Scharroo – północ, czyli historyczne centrum. Około 10.30 Scharroo otrzymuje niemieckie ultimatum: kapitulacja albo bombardowanie.
Wczesnym popołudniem trwają rokowania. Tymczasem „Totenkopf” pułkownika Waltera Lacknera, około 90 bombowców He 111, które wystartowały z baz w północno-zachodnich Niemczech, już leci na Rotterdam. Atak przygotowywano od poprzedniego dnia w Luftwaffe Hermanna Göringa. Załogi nie wiedzą, że na ziemi toczą się rokowania.
Tuż przed 13.30 obie formacje docierają nad miasto. Z ziemi wzbijają się wtedy czerwone race – umówiony sygnał odwołania ataku. Formacja nadlatująca z południa, 36 maszyn, dostrzega je i w większości zawraca. 54 He 111 z formacji nadlatującej z północnego wschodu nie dostrzega rac i zrzuca 1 308 bomb, około 97 ton, na historyczne centrum.
Pytanie stawiane historiografii pozostaje otwarte: czy tego zamieszania dało się uniknąć? Czy Lackner mógł w porę przerwać bombardowanie?
Historiografia w większości uznała, że przyczyną był strukturalny chaos organizacyjny, z domieszką zamiaru. Bombardowanie obróciło w gruzy 2,6 km² centrum Rotterdamu: zniszczyło 24 978 budynków, pozbawiło dachu nad głową 78 000 osób i zabiło, według szacunków, od 650 do 900 cywilów (aliancka propaganda długo zawyżała tę liczbę do 30 000). Scharroo skapitulował po południu, a wieczorem tego samego dnia generał ogłosił kapitulację Holandii, by oszczędzić pozostałe miasta holenderskie; podpisano ją 15 maja w Rijsoord. Rotterdam stał się archetypem rozmyślnego bombardowania miast, skierowanego przeciwko ludności cywilnej: brytyjscy decydenci powoływali się na niego jako na precedens uzasadniający odwet na miastach niemieckich (Hamburg 1943, Drezno 1945), a strona niemiecka – dla usprawiedliwienia Blitzu na Londyn (wrzesień 1940). Po wojnie Göring i bronili bombardowania, twierdząc, że Rotterdam nie był miastem otwartym. Odbudowa Rotterdamu stała się wielkim powojennym przedsięwzięciem urbanistycznym, a miasto jest dziś uznawanym wzorem nowoczesnej architektury.
T03-021