Zamach stanu z 27 marca rozwścieczył Hitlera: przysiągł „zniszczyć Jugosławię” i uderzyć w jej stolicę „z bezwzględną surowością”. Belgrad, miasto liczące około 350 000 mieszkańców, jest w następnych dniach przepełniony tysiącami ludzi, którzy przybyli z okolic na prawosławną Wielkanoc, a w mieście krąży uspokajająca pogłoska: podobno stolicę ogłoszono miastem otwartym, więc zostanie oszczędzona.
Mieszkańcy Belgradu przeżywają te dni niepewności między patriotycznym uniesieniem – rzucono przecież wyzwanie Hitlerowi – a głuchym lękiem przed zapowiadaną inwazją. Obrona przeciwlotnicza miasta jest znikoma, a lotnictwo jugosłowiańskie rozproszone.
O świcie 6 kwietnia 1941, bez wypowiedzenia wojny, Luftwaffe rozpoczyna operację „Kara” (Strafgericht): nad Belgrad nadciągają kolejne fale bombowców. Mieszkańcy stają przed pytaniem pilnym i pozbawionym dobrej odpowiedzi: spróbować uciec z miasta zatłoczonymi i ostrzeliwanymi z powietrza drogami; zaszyć się w piwnicach i prowizorycznych schronach, które nie dają żadnej poważnej ochrony; albo dotrzeć na przedmieścia i wieś w nadziei, że uda się uniknąć kolejnych fal.
Nie ma pewnego wyjścia, ale wielu mieszkańców opuszcza miasto zaraz po pierwszych bombardowaniach i kieruje się na przedmieścia oraz do okolicznych wsi. Bombardowanie Belgradu, prowadzone falami przez kilka dni, niszczy centrum bezbronnego miasta: szacunki liczby cywilnych ofiar śmiertelnych bardzo się różnią w zależności od źródeł – od około 2 000 do ponad 17 000 – ponieważ w chaosie inwazji nikt rzetelnie nie policzył ofiar. Atak, pomyślany początkowo jako sposób na zasianie terroru i zamętu, towarzyszy ofensywie lądowej, rozpoczętej tego samego dnia z kilku kierunków. Jugosławia, zdezorganizowana i podkopana wewnętrznymi podziałami, załamuje się w niecałe 2 tygodnie; zawieszenie broni zostaje podpisane 17 kwietnia. Bombardowanie Belgradu, podobnie jak wcześniejsze bombardowania Warszawy i Rotterdamu, pozostanie jednym z symboli wojny prowadzonej przeciwko miastom i ludności cywilnej.
T07-008