14 maja 1940 holenderski opór wciąż trwa wokół Rotterdamu, gdzie od 10 maja walczą niemieccy spadochroniarze. Aby złamać obronę i przyspieszyć kapitulację Holandii, dowództwo niemieckie rozważa masowe bombardowanie gęsto zaludnionego centrum miasta.
Tymczasem trwają jednak rokowania kapitulacyjne. Przeprowadzenie nalotu w chwili, gdy właśnie przekazano ultimatum, oznacza ryzyko uderzenia w miasto bliskie poddania się, za cenę licznych ofiar wśród ludności cywilnej. Rezygnacja z nalotu daje obrońcom chwilę wytchnienia.
Dowództwo niemieckie może zbombardować centrum, by sterroryzować ludność i wymusić natychmiastową kapitulację. Może wstrzymać nalot do czasu zakończenia trwających rokowań. Może też uderzyć wyłącznie w cele wojskowe, oszczędzając miasto. Zamęt w łączności, ultimatum i tempo ofensywy zaważą na decyzji o dramatycznych skutkach dla ludności.
Dowództwo postanawia zbombardować centrum miasta, by wymusić kapitulację: 14 maja, mimo trwających rozmów kapitulacyjnych, Luftwaffe bombarduje centrum Rotterdamu. Rozkazy odwołujące nalot docierają za późno do części samolotów. Nalot niszczy historyczne serce miasta i według obecnych szacunków pochłania około 800–900 ofiar śmiertelnych oraz zostawia dziesiątki tysięcy ludzi bez dachu nad głową – bilans ciężki, ale znacznie niższy od 30 000 zabitych, jakie swego czasu podawały propaganda i prasa aliancka. Wobec groźby takiego samego losu dla Utrechtu i Amsterdamu generał Winkelman jeszcze tego samego dnia zarządza kapitulację Holandii, podpisaną 15 maja. Rotterdam staje się symbolem bombardowania terrorystycznego i w odpowiedzi umacnia aliancką doktrynę bombardowania niemieckich miast.
T03-123