, 29 lat, SS-Hauptsturmführer, dowodzi 4 kompanią pułku piechoty dywizji SS-Totenkopf – dywizji sformowanej ze strażników obozów koncentracyjnych, znanej z ideologicznej brutalności. 27 maja 1940 roku jego dywizja naciera w departamencie Pas-de-Calais, w bezpośredniej styczności z brytyjską ariergardą, która osłania odwrót ku Dunkierce.
W przysiółku Le Paradis, koło Cornet-Malo, garstka żołnierzy 2 batalionu Royal Norfolk Regiment okopała się w gospodarstwie Duriez. Wydzieleni jako ariergarda, by opóźniać nieprzyjaciela i pozwolić głównym siłom BEF dotrzeć do wybrzeża, odcięci od swojej jednostki i bez amunicji po wielu godzinach walki, zadali atakującym esesmanom straty, po czym się poddali, wywiesiwszy białą flagę.
Około 97 rozbrojonych brytyjskich jeńców stoi zebranych pod murem stodoły. Prawa wojny – konwencja genewska z 1929 roku, którą Niemcy podpisały – chronią żołnierzy, którzy złożyli broń.
Knöchlein, rozwścieczony oporem tych ludzi i własnymi stratami, każe ustawić 2 karabiny maszynowe naprzeciw grupy. Rozkaz jeszcze nie padł.
Knöchlein wydał rozkaz natychmiastowego rozstrzelania jeńców. 2 karabiny maszynowe otworzyły ogień do rozbrojonych ludzi; esesmani dobijali rannych bagnetami i z pistoletów. Zginęło około 97 żołnierzy Royal Norfolks. 2 żołnierzy przeżyło pod stosem ciał – szeregowi i – i złożyli później zeznania. Zbrodnia pozostawała nieznana aliantom do 1943 roku, gdy Pooley, repatriowany z powodu inwalidztwa, opowiedział o tym, co się stało; jego relację, początkowo poddawaną w wątpliwość, potwierdził w 1945 roku O’Callaghan. Osądzony przez brytyjski sąd wojskowy w Hamburgu w październiku 1948 roku, Knöchlein został skazany na śmierć i powieszony 28 stycznia 1949 roku. Le Paradis pozostaje jednym z pierwszych udokumentowanych mordów na jeńcach dokonanych przez na froncie zachodnim.
T03-086