– około 800 strzelców senegalskich i 200 francuskich oficerów i podoficerów – dowodzony przez podpułkownika Rogera Beauffrère'a, należy w dniach 1–4 czerwca 1940 do ostatnich jednostek utrzymujących obwód obronny Dunkierki. Jego zadanie: powstrzymywać Wehrmacht, dopóki ostatni ewakuowani nie przejdą przez mola, w końcowej fazie operacji Dynamo.
Walki wokół Bray-Dunes, Zuydcoote i fortu des Dunes są zaciekłe. 4 czerwca przed świtem do Beauffrère'a dociera rozkaz ewakuacji ostatnich ludzi. Ale strzelcy senegalscy nie są zaokrętowywani w pierwszej kolejności przez okręty brytyjskie, które przepuszczają najpierw własne wojska, a potem francuską kadrę.
Beauffrère wie, że tym, którzy zostaną na brzegu, grozi niewola, i zna brutalność, z jaką Wehrmacht traktuje wojska kolonialne. W tej chwili musi wybrać: zaokrętować się z kadrą i zachować dowództwo na dalszy ciąg wojny albo zostać ze swoimi strzelcami senegalskimi i dzielić ich los.
Beauffrère zostaje ze swoimi strzelcami senegalskimi, z wierności wobec podkomendnych: spędza 5 lat w niewoli (Oflag IV-D). Obawy się potwierdzają: w następnych dniach Wehrmacht morduje setki afrykańskich jeńców w imię nazistowskiej hierarchii rasowej. W rejonie Dunkierki, tak jak i gdzie indziej w czerwcu 1940 roku, afrykańscy jeńcy są mordowani przez oddziały niemieckie – to systematyczny rasizm wymierzony w wojska kolonialne. Najlepiej udokumentowanym przypadkiem jest masakra w Chasselay (19–20 czerwca 1940, pod Lyonem), gdzie oddziały niemieckie z pułku Großdeutschland i dywizji SS-Totenkopf rozstrzelały dziesiątki wziętych do niewoli strzelców; poświęcono im pomnik, Tata sénégalais. Łączną liczbę strzelców zabitych poza walką w maju i czerwcu 1940 roku historycy szacują na 1 000–3 000. Beauffrère przeżywa niewolę, po wojnie składa świadectwo i umiera w 1968 roku.
T04-002