Około 25 km na północny zachód od Sedanu, we francuskich Ardenach, sektora Monthermé – wąskiej pętli Mozy zwanej „Pointe de Mouton” – broni pułkownika Marcela Portzerta, lat 48. Jego siły są skromne: około 1 800 ludzi, 8 karabinów maszynowych Hotchkiss i 4 działa przeciwpancerne kalibru 25 mm. Teren jednak, zdominowany przez 80-metrowy klif na zachodnim brzegu, wyraźnie sprzyja obrońcy.
Naprzeciw nich naciera Kempfa, grot korpusu Reinhardta, z ponad 200 czołgami i zmotoryzowaną piechotą. 13 maja o 14:00 sztukasy bombardują Monthermé, a około 15:00 pierwsze oddziały niemieckie przeprawiają się przez rzekę na łodziach pneumatycznych. Przesmyk jest jednak tak wąski, że wieczorem 13 maja niemiecki przyczółek na zachodnim brzegu ma zaledwie 2 km głębokości.
14 maja, gdy Huntziger odwołuje 3 Rezerwową Dywizję Pancerną pod Stonne, a żadne posiłki nie nadchodzą, Portzert rozważa, co dalej: utrzymać pozycję z 1 800 ludźmi czy poprosić o zluzowanie.
Portzert utrzymał pozycję bez posiłków, wykorzystując teren. Przez około 60 godzin, od 14:00 13 maja do wieczoru 15 maja, 102 Półbrygada unieruchomiła 6 Dywizję Pancerną w pętli Monthermé i zadała jej straty – zniszczono kilka czołgów – kosztem około 200 poległych Francuzów. Reinhardt stracił około 36 godzin w stosunku do harmonogramu planu Sichelschnitt („cięcie sierpem”) – opóźnienie ogromne wobec wyścigu do morza. Wieczorem 15 maja Kempf w końcu przełamał jednak drugą linię: okrążona 102 Półbrygada niemal w całości trafiła do niewoli, a wraz z nią Portzert. Przeżył 5 lat w oflagu IV-D i zmarł w 1968 roku; w Monthermé stoi poświęcony mu pomnik. Historycy często przywołują ten bój jako dowód, że uparta obrona statyczna na dogodnym terenie mogła wyhamować Panzery – lekcja, której francuskie naczelne dowództwo nie potrafiło wykorzystać.
T03-049