W ostatnich dniach operacji Dynamo ewakuacja trwa nadal, ale niemieckie kleszcze zaciskają się wokół Dunkierki. Aby ostatnie oddziały mogły się jeszcze zaokrętować, trzeba dalej utrzymywać obwód obronny kotła, który z godziny na godzinę kurczy się pod naciskiem Wehrmachtu.
Francuscy żołnierze, którzy wciąż tu są, stoją przed gorzkim wyborem. Utrzymanie frontu za wszelką cenę osłania zaokrętowanie innych, ale zmniejsza ich własne szanse na to, by zdążyć na okręty. Z kolei próba jak najszybszego dostania się na pokład grozi otwarciem wyłomu i zniweczeniem całej operacji. Solidarność sojusznicza, już nadwerężona tygodniami klęski, zostaje wystawiona na próbę.
Francuskie dowództwo może rozkazać utrzymanie obwodu do samego końca, co z dużym prawdopodobieństwem oznacza niewolę. Może nakazać odwrót ku plażom i próbę ewakuacji. Może też podjąć rokowania o kapitulację, by oszczędzić ludzi, gdy ewakuacja pozostałych dobiegnie końca. W tej ariergardzie rozstrzyga się los dziesiątek tysięcy ludzi.
Wojska francuskie w dużej mierze utrzymały obwód Dunkierki do końca: w ostatnich dniach osłaniały zaokrętowanie – także licznych Brytyjczyków, których większość już odpłynęła. W sumie operacja Dynamo objęła ewakuacją około 338 000 ludzi, w tym znaczną część Francuzów w ostatnich rejsach (1–4 czerwca). Jednak około 35 000–40 000 żołnierzy francuskiej ariergardy, z braku okrętów i czasu, dostało się do niewoli po upadku Dunkierki 4 czerwca. Ich poświęcenie, długo pomniejszane w brytyjskiej opowieści o Dunkierce, miało kluczowe znaczenie dla powodzenia ewakuacji. Zrodziło też trwałą francuską urazę z powodu pierwszeństwa, jakie dano wojskom brytyjskim.
T03-161