, lat 48, były dowódca Führerbegleitbataillon – batalionu ochrony Hitlera podczas kampanii polskiej – 6 lutego 1940 roku otrzymał dowództwo 7 Dywizji Pancernej – awans, którego chciał sam Hitler, ceniący jego śmiałość. Jego dywizja liczy 218 czołgów, w tym wiele czołgów Panzer 38(t) czeskiej produkcji, i podlega XV Korpusowi Armijnemu Hotha.
Jego zadanie: sforsować Mozę na północ od korpusu Reinhardta, na wysokości Dinant w Belgii. 13 maja o świcie Rommel stoi na brzegu w Houx, 1 km na północ od miasta. Naprzeciw francuska obsadza wzgórza 2 pułkami. Most w Dinant został wysadzony poprzedniego dnia.
Trzeba więc przeprawić się przez szeroką rzekę bez mostu, pod francuskim ogniem, który wcale nie jest słaby: pierwsza próba, około 4.30, kosztuje życie 5 Niemców i przyszpila łodzie pneumatyczne do brzegu, a jedyną osłoną jest dym pożarów. Artyleria dywizyjna jeszcze nie dotarła, Stukasy się spóźniają, więc saperzy piechoty posuwają się bez osłony, małymi grupami. Rommel, obecny na samym brzegu, musi zdecydować, jak sforsować rzekę, nie tracąc impetu.
Rommel przeprawia się osobiście z pierwszymi falami szturmowymi. Około 11.00 sam wsiada do pneumatycznej łodzi i pod ogniem przeprawia się przez Mozę pod Bouvignes, dając przykład wahającym się żołnierzom. buduje most pontonowy typu Brückengerät B w Houx; pierwszy czołg przejeżdża na zachodni brzeg około 22.00. Już następnego dnia Rommel przebija się na zachód, z garstką czołgów na czele, nie czekając na główne siły dywizji, zajmuje Onhaye, a 16 maja dociera do Philippeville – około 60 km w 48 godzin. Jego dywizja, nieuchwytna, zostaje wkrótce nazwana Dywizją Widmo (Gespensterdivision), ponieważ ani nieprzyjaciel, ani OKH nigdy nie wiedzą, gdzie się znajduje. Rommel staje się ikoną Blitzkriegu, w 1942 roku, po Tobruku, zostaje feldmarszałkiem, a potem dowódcą w Normandii. Wplątany w spisek z 20 lipca 1944 roku, zostaje zmuszony do samobójstwa 14 października 1944.
T03-045