Generał major , dowodzący brytyjską 5 Dywizją Piechoty, otrzymuje 21 maja 1940 roku zadanie przeprowadzenia przeciwuderzenia na południe od Arras, by zakłócić niemiecki pęd ku kanałowi La Manche. Powierza mu się doraźne zgrupowanie nazwane : elementy 5 i 50 Dywizji Piechoty oraz 1 Armijną Brygadę Czołgów (4 i 7 Królewski Pułk Czołgów), łącznie około 2 000 ludzi i 74 czołgi.
Te pojazdy to Matildy: 58 Mk I, uzbrojonych tylko w karabin maszynowy, i 16 cięższych Mk II. Są powolne – kilkanaście km/h – ale mają decydujący atut: pancerz czołowy o grubości około 70 mm, którego standardowe niemieckie działo przeciwpancerne 37 mm nie przebija. Naprzeciw posuwa się Erwina Rommla, która nie spodziewa się ataku od północy.
Godzina H wyznaczona jest na popołudnie. Franklyn dysponuje skromnymi środkami, bez wsparcia lotniczego i bez świeżej rezerwy piechoty. Musi określić cel swojej kolumny, zanim rzuci ją na skrzydło Panzerów.
Franklyn ogranicza wysiłek do oczyszczenia południowych podejść do Arras: jego rozkazy przewidują tylko ograniczone uderzenie, do rzeki Cojeul, i rzuca na południe, na osi Mercatel–Beaurains. Zaskoczenie jest całkowite. Pociski niemieckich dział 37 mm odbijają się rykoszetem od Matild; piechota Rommla się cofa, a sam generał przeżywa, jak sam przyznał, krótki moment kryzysu. Rommel improwizuje wtedy odpowiedź, która stanie się wzorem: ustawia do ognia na wprost przeciwko czołgom swoje działa przeciwlotnicze 88 mm i działa 105 mm. Z niewielkiej odległości działo 88 mm w końcu przebija pancerz Matild. Przeciwuderzenie wygasa wieczorem; traci około 60 czołgów. Taktycznie Arras jest porażką. Strategicznie wstrząs podkopuje pewność niemieckiego dowództwa: obawa o zagrożenie dla skrzydła czołgów waży na decyzji o Haltbefehl z 24 maja, który zatrzymuje Panzery pod Dunkierką i umożliwia ewakuację. Arras, przegrana bitwa, w ten sposób przyczynia się do uratowania BEF.
T03-057