W nocy z 13 na 14 maja 1940, tuż po niemieckim przełamaniu pod Sedanem, na francuskich tyłach rozchodzi się plotka: „Niemieckie czołgi są w Bulson!”. W nocnym zamieszaniu nikt nie może ani potwierdzić, ani zdementować tej wieści. Panika ogarnia artylerię i służby 55 Dywizji Piechoty – słabego oddziału rezerwowego, wstrząśniętego już bombardowaniami Stukasów.
Los obrony na południe od Sedanu zależy od reakcji artylerzystów, na których opiera się cały opór. Jeśli utrzymają stanowiska i dalej będą wspierać piechotę, umożliwią kontratak i zasklepią wyłom. Jeśli porzucą działa i uciekną przed zagrożeniem, którego nie da się sprawdzić, otworzą szeroką lukę w ugrupowaniu w najkrytyczniejszej chwili.
Artylerzyści mogą utrzymać stanowiska i zweryfikować informację, zanim zareagują. Mogą w porządku wycofać się na linię położoną dalej na tyłach. Mogą też w popłochu uciekać przed plotką. „Panika pod Bulson” pokazuje, jak plotka potrafi rozstrzygnąć o losach bitwy, gdy trafi na oddział o kruchym morale.
Górę bierze pospieszna ucieczka przed plotką: w nocy z 13 na 14 maja artyleria i tyły 55 DP porzucają stanowiska i w bezładzie cofają się, wierząc w bezpodstawną pogłoskę o czołgach. Ta „panika pod Bulson” pozbawia francuską obronę artylerii na południe od Sedanu w decydującym momencie, choć kontratak mógłby jeszcze zepchnąć kruchy niemiecki przyczółek nad Mozą. Epizod ten, symbol moralnej słabości źle przygotowanych jednostek rezerwowych i niszczycielskiego działania bombardowań z lotu nurkowego, przyczynia się do tego, że lokalne przełamanie pod Sedanem zamienia się w nieodwracalny przełom strategiczny.
T03-117