, lat 53, dowodzi od 1939 roku Brytyjskim Korpusem Ekspedycyjnym () – 10 dywizji, około 200 000 ludzi. Bardziej żołnierz niż dyplomata, zdobył Krzyż Wiktorii nad Canal du Nord we wrześniu 1918 roku, na czele batalionu Grenadier Guards.
10 maja niemiecka ofensywa uruchamia plan Dyle: oraz francuska 1 i 7 Armia wkraczają do Belgii, by utrzymać linię Dyle, od Lowanium do Wavre. Gort podlega francuskiemu naczelnemu wodzowi, generałowi Gamelinowi, i sztabowi 1 Grupy Armii Billotte’a; nie ma samodzielnego dowództwa.
14 maja do kwatery głównej w Habarcq, koło Arras, docierają pierwsze meldunki o niemieckim przełamaniu nad Mozą, pod Sedanem, daleko na południe od jego frontu. Jeśli wyłom poszerzy się na zachód, zagrozi tyłom i jego liniom łączności z portami nad kanałem La Manche.
Gort zajmuje wysuniętą pozycję, którą rozkazy alianckie każą mu utrzymać. Musi ocenić, ile jeszcze wart jest plan francuski i łańcuch dowodzenia, któremu podlega.
Gort utrzymał wysuniętą pozycję na Dyle i wykonywał rozkazy Billotte’a i Gamelina, jednocześnie po cichu zaczynając własny odwrót. Utrzymał ugrupowanie na Dyle i pozostał w alianckim łańcuchu dowodzenia, ale już od 16 maja kazał opracowywać plany odwrotu i stopniowo obsadzał swoje prawe skrzydło. Od 19 maja nawiązał kontakt z wiceadmirałem Ramsayem w Dover, by rozważyć najgorszy scenariusz. Nieufność rosła w miarę tego, jak francuskie rozkazy – w tym krótkotrwałe przeciwuderzenie obmyślone przez Weyganda – okazywały się niewykonalne. Gort pozostał wierny ramom sojuszu do chwili, gdy uznał te ramy za rozbite. Awansowany po kampanii, został gubernatorem Gibraltaru (1941), potem Malty i Palestyny, a zmarł w 1946 roku w wieku 59 lat. Jego wybór z maja 1940 roku między lojalnością wobec sojusznika a ocaleniem własnej armii pozostaje jedną z najczęściej dyskutowanych decyzji brytyjskiego dowodzenia.
T03-058