Po klęsce na północy i ewakuacji z Dunkierki Francja straciła swoje najlepsze dywizje. Nowy naczelny dowódca, generał , musi zorganizować obronę tego, co zostało, wzdłuż Sommy i Aisne, wobec Wehrmachtu, który szykuje się do rozpoczęcia drugiej fazy ofensywy („Fall Rot”) na południe.
Sił jest za mało, by utrzymać ciągły front, a dysproporcja środków jest przytłaczająca. Weygand musi wybrać strategię. Prowadzić obronę w głąb, opartą na umocnionych punktach oporu, by wyczerpać nieprzyjaciela i ocalić honor. Od razu wycofać się za Loarę lub jeszcze dalej na południe, by zachować armię i negocjować z lepszej pozycji. Albo postawić wszystko na sztywną obronę linii Sommy i Aisne, ryzykując kolejne załamanie.
Szykuje się ostatnia regularna bitwa kampanii francuskiej. Którąkolwiek opcję wybierze, zaważy ona na losie Paryża i na obrazie, jaki armia francuska zostawi po swoim ostatecznym oporze. Weygand musi rozstrzygnąć.
Weygand wybiera obronę w głąb na punktach oporu: „linia Weyganda” opiera się na obronie w głąb za pomocą „jeży”, czyli umocnionych punktów oporu – wsi i lasów – utrzymywanych do końca, by złamać impet czołgów, zamiast na ciągłej linii, którą łatwo przerwać. Od 5 do 9 czerwca piechota francuska stawia zaciekły opór, zadając Niemcom straty znacznie większe niż w maju i dowodząc, że wyciągnęła taktyczne wnioski z klęski. Ale układ sił jest beznadziejny: niemieckie czołgi w końcu się przebijają i front pęka. Linia Weyganda ocala honor armii francuskiej i pokazuje, czego mogła dokonać dobrze przemyślana obrona – za późno i ze zbyt skromnymi środkami. Droga na Paryż stoi otworem.
T04-096