Gdy Panzery docierają do wybrzeża, porty nad kanałem La Manche stają się kluczowe dla alianckiej ewakuacji. Boulogne, podobnie jak sąsiednie Calais, zostaje zaatakowane przez niemieckie siły pancerne już 22 maja 1940. Improwizowany garnizon – brytyjskie bataliony Gwardii i oddziały francuskie – musi zdecydować, jak postępować.
To dylemat oblężonych portów. Utrzymanie Boulogne jak najdłużej wiąże siły niemieckie i chroni skrzydło korytarza prowadzącego do Dunkierki, lecz potencjalnie skazuje garnizon. Szybka ewakuacja morzem ratuje żołnierzy, ale oddaje port i skraca wytchnienie, jakie zyskuje Dunkierka.
Dowództwo może trwać za wszelką cenę, by zyskać na czasie. Może szybko ewakuować garnizon na niszczycielach Royal Navy. Albo prowadzić obronę, a potem stopniowe zaokrętowanie, łącząc opór z ratunkiem. W przeciwieństwie do Calais, gdzie garnizon zostanie poświęcony, Boulogne stawia pytanie o proporcję między oporem a oszczędzaniem sił – pod ostrzałem i w pośpiechu.
Boulogne ilustruje przede wszystkim połączenie obrony ze stopniowym zaokrętowaniem: po zaciekłej obronie od 22 do 25 maja część garnizonu brytyjskiego zostaje zabrana pod ogniem na pokłady niszczycieli Royal Navy, podczas gdy inne oddziały, zwłaszcza francuskie, walczą dalej aż do upadku portu. W przeciwieństwie do Calais (całkowicie poświęconego) Boulogne łączy opór z częściową ewakuacją. Obrona portów nad kanałem La Manche – Boulogne, Calais – wiąże niemieckie siły pancerne i w stopniu będącym przedmiotem sporów przyczynia się do ochrony obwodu Dunkierki, gdy organizuje się operację Dynamo. Te walki ariergardy, często zapominane, są częścią ceny zapłaconej za uratowanie głównej masy armii alianckich.
T03-145