, lat 59, generał pochodzenia alzackiego, dowodzi francuską 2 Armią, która trzyma odcinek Sedanu – punkt styku linii Maginota na południu z ugrupowaniem planu Dyle rozwiniętym w Belgii. Armia broni 70 km Mozy siłami 9 dywizji, w tym 7 dywizji piechoty serii B, złożonych ze słabo wyszkolonych rezerwistów.
Na początku ofensywy Huntziger jest pewny siebie: Ardeny uchodzą za „nieprzebyte” dla czołgów, jak powtarzał Pétain. Wieczorem 13 maja jego stanowisko dowodzenia w Senuc odbiera sprzeczne raporty: potężny nalot Stukasów na 55 Dywizję Piechoty, meldunki o Panzerach pod Sedanem – co uchodziło za niemożliwe przed 16 maja – i o chwiejących się jednostkach.
Około 21.00 Huntziger rozumie, że pod Sedanem rysuje się prawdziwe przełamanie. Jego rezerwą mobilną jest generała Brocarda, licząca około 70 czołgów Char B1 bis – najsilniejszych czołgów świata w 1940 roku – i lekkie czołgi H39. Jej bataliony są jednak rozproszone na tyłach. Huntziger musi zdecydować o użyciu tej rezerwy.
Huntziger rozkazuje przeprowadzić kontratak o świcie 14 maja, po koncentracji i przygotowaniu. Ale jest rozproszona po batalionach między Stonne, Le Chesne i Vouziers, a jej koncentracja trwa o 12 godzin dłużej, niż planowano: z braku paliwa i jasnych rozkazów atak rusza dopiero około 13.00 14 maja, gdy Guderian przeprawił już dziesiątki czołgów. Czołgi Char B1 toczą bohaterskie pojedynki pod Stonne, ale nie odbija Sedanu. Wyłom się poszerza. Huntziger zostaje we wrześniu 1940 roku ministrem wojny Vichy i firmuje kolaborację wojskową. Ginie 12 listopada 1941 roku w wypadku lotniczym w Cevennach, w drodze powrotnej z inspekcji w Afryce Północnej – okoliczności nigdy nie zostały całkowicie wyjaśnione. Rozproszenie jego dywizji pancernej pozostaje wzorcowym przykładem nieudolnego użycia francuskich czołgów w 1940 roku.
T03-046