, Lord Halifax, lat 59, jest brytyjskim ministrem spraw zagranicznych od 1938 roku. Pochodzi z arystokracji z Yorkshire, w latach 1926–1931 był wicekrólem Indii, należał do głównych twórców polityki appeasementu Neville'a Chamberlaina i popierał układ monachijski. 10 maja 1940 roku król myślał najpierw o nim jako o premierze; Halifax odmówił na rzecz Winstona Churchilla, argumentując, że premier zasiadający w Izbie Lordów nie może rządzić w czasie wojny.
Rankiem 25 maja 1940 roku ambasador Włoch w Londynie przekazuje Halifaxowi wiadomość: Mussolini mógłby wystąpić jako pośrednik wobec Hitlera, pod warunkiem że Londyn i Paryż zgodzą się rozmawiać o „kwestiach śródziemnomorskich”. Sytuacja militarna aliantów jest krytyczna: Lord Gort jest okrążony w Belgii wraz z Brytyjskim Korpusem Ekspedycyjnym, Boulogne upada właśnie tego dnia, a Calais jest okrążone. Żadna masowa ewakuacja jeszcze się nie rozpoczęła. Hitler zatwierdził Halt-Befehl dzień wcześniej, 24 maja o 12.30, ale Londyn o tym nie wie.
O 18.00 ścisły, 5-osobowy Gabinet Wojenny – Churchill, Chamberlain, Halifax, laburzysta i laburzysta – zbiera się w Cabinet Room. Halifax stawia tam zasadnicze pytanie: czy Wielka Brytania powinna rozpatrzyć włoską mediację?
Halifax sugeruje rozpatrzenie włoskiej propozycji mediacji bez żadnych zobowiązań. Przez 4 dni (25–28 maja) naciska na Churchilla, by ją rozpatrzyć. Odbywa się 9 posiedzeń Gabinetu Wojennego – najbardziej napięta sytuacja całej wojny po stronie brytyjskiej. Rankiem 27 maja Halifax rozważa dymisję. Kryzys rozładowuje Churchill 28 maja przemówieniem do 25 ministrów. Halifax ustępuje. Pozostaje ministrem spraw zagranicznych do grudnia 1940 roku, po czym zostaje mianowany ambasadorem w Waszyngtonie, gdzie służy do 1946 roku; umiera w 1959 roku w Yorkshire. w książce „The Holy Fox” (Weidenfeld, 1991) broni Halifaxa jako „człowieka honoru, który zadaje racjonalne pytanie” – pogląd, który dziś podziela większość historyków. Kryzys Gabinetu Wojennego z maja 1940 roku pozostaje jednym z głównych przełomów wojny – w tych 4 dniach krystalizuje się doktryna całkowitej brytyjskiej nieugiętości.
T03-026