dowodzi skromną sojuszniczą eskadrą ABDA, wspólnego dowództwa amerykańsko-brytyjsko-holendersko-australijskiego odpowiedzialnego za obronę Holenderskich Indii Wschodnich. Ten skrupulatny oficer holenderskiej Królewskiej Marynarki Wojennej wie, że upadek otworzyłby Japończykom lotnisko w zasięgu Jawy, ostatniej zapory archipelagu.
18 lutego 1942 roku niewielki japoński konwój inwazyjny wysadza wojska na , eskortowany przez garstkę niszczycieli. Doorman otrzymuje rozkaz natychmiastowego ataku, lecz jego okręty są rozproszone po kilku kotwicowiskach, a czas na ich zgromadzenie jest zbyt krótki. Krążowniki i niszczyciele holenderskie i amerykańskie wypłyną więc w osobnych grupach, oddzielonych od siebie kilkoma godzinami, w wąski kanał cieśniny Badung. Japońskie załogi z kolei celują w walce nocnej i dysponują torpedami o groźnym zasięgu.
Doorman musi zdecydować, jak zadać cios. Może uderzyć natychmiast, kolejnymi rzutami, w miarę jak poszczególne grupy docierają na miejsce; zaczekać, aż zbierze całą eskadrę, i uderzyć masowo jednym zwartym ciosem; albo zrezygnować z walki i oszczędzić okręty na decydującą bitwę o Jawę, która się zapowiada.
podejmuje walkę kolejnymi falami w nocy z 19 na 20 lutego 1942 roku. Pierwsza fala, skupiona wokół krążowników i Java, otwiera ogień, po czym się wycofuje; druga, prowadzona przez krążownik , przybywa kilka godzin później i wznawia pojedynek. Wobec braku koordynacji atak pozostaje chaotyczny, a każda grupa mierzy się z japońskimi niszczycielami w pojedynkę. Torpeda zatapia holenderski niszczyciel ; i amerykański niszczyciel Stewart zostają poważnie uszkodzone, a żaden wrogi transportowiec nie zostaje zatopiony. Mimo mniejszej liczebności Japończycy osłaniają swój konwój, zabezpieczają i zdobywają nienaruszone lotnisko Denpasar. Starcie potwierdza japońską przewagę w walce nocnej i zapowiada klęskę na Morzu Jawajskim, w której Doorman zginie tydzień później.
T10-078