Rząd Australii w ciągu kilku godzin dowiaduje się o skali katastrofy: 19 lutego 1942 wiceadmirała , prowadzona w powietrzu przez komandora porucznika Mitsuo Fuchidę, zrzuca na więcej bomb niż na . Port płonie, statki toną na kotwicowisku, a wśród cywilów i żołnierzy są setki zabitych i rannych. Równocześnie panika wyludnia miasto – żołnierze uciekają na południe w rozsypce, którą potomni wykpią pod nazwą . Przed Canberrą staje palące pytanie: co powiedzieć narodowi australijskiemu?
Władze federalne i wojskowa cenzura mają w rękach 3 dźwignie. Mogą publicznie pomniejszyć bilans: ogłosić garstkę zabitych zamiast rzeczywistych setek i złagodzić opis zniszczeń, by panika nie rozlała się z na cały kontynent. Mogą też, przeciwnie, ujawnić społeczeństwu rzeczywisty bilans i skalę zniszczeń, stawiając na to, że prawda, choć bolesna, zjednoczy naród, zamiast go podzielić. Mogą wreszcie narzucić całkowite milczenie przez pełną cenzurę, zakazać jakiejkolwiek relacji, listu i telegramu opisujących nalot – wymazując wydarzenie z informacji publicznej.
Stawka wykracza poza . Rząd obawia się, że ten nalot będzie tylko pierwszym z długiej serii na terytorium kraju. Jeśli ten pierwszy atak wywoła popłoch, struktury cywilne i wojskowe mogą się rozpaść, zanim obrona zdąży się zorganizować.
Władze radykalnie zaniżają bilans. Oficjalne dane przez dziesięciolecia pozostają dalece poniżej rzeczywistości: rząd ogłasza garstkę zabitych, podczas gdy nalot zabija około 235 osób. Panika i dezercje mimo to nie zostają powstrzymane. Nalot na , pierwszy i najkrwawszy z ponad 100 japońskich nalotów na Australię, otwiera bitwę o Australię. Prawdziwa skala zostanie w pełni uznana dopiero długo po wojnie, gdy otworzą się archiwa, a ocaleni będą mogli swobodnie składać świadectwo.
T10-028