Krążownik ciężki Admiral Hipper, którym dowodzi komandor , działa samotnie na Atlantyku w lutym 1941 roku w ramach niemieckiej ofensywy przeciw brytyjskim szlakom zaopatrzenia. Po trudnym rejsie i powracających awariach maszyn okręt szuka zdobyczy na zachód od Brestu, swojego ówczesnego portu macierzystego.
11 lutego Hipper zatopił już pojedynczy statek, który odłączył się od konwoju HG-53. Wczesnym rankiem 12 lutego jego obserwatorzy dostrzegają znacznie bardziej łakomy cel: konwój SLS-64, czyli 19 ciężko załadowanych frachtowców płynących z Sierra Leone do Wielkiej Brytanii. Rzecz decydująca: konwój płynie bez żadnej eskorty wojennej – statki handlowe płyną razem, ale są nieuzbrojone.
Meisel zdaje sobie jednak sprawę z ryzyka. Jego krążownik ma kłopoty z maszynami i spala paliwo, które trzeba oszczędzać. Pozostanie na miejscu, by metodycznie zniszczyć konwój, oznacza mnożenie sygnałów radiowych i ryzyko pojawienia się grupy pościgowej Royal Navy, która patroluje ten rejon. Czy rzucić się na podaną na tacy zdobycz, czy szybko się wycofać, by oszczędzić kruchy, samotny okręt, daleko od jakiejkolwiek bazy?
Meisel zaatakował całą siłą i próbował zatopić jak najwięcej frachtowców: 12 lutego 1941 roku o godzinie 6.15 Hipper otworzył ogień i wystrzelił torpedy do nieuzbrojonego konwoju, który rozproszył się w panice. W jednym ekspresowym ataku krążownik zatopił 7 statków handlowych – ponad 30 000 ton – co było jedną z najszybszych rzezi konwojów w bitwie o Atlantyk. Podekscytowana załoga zawyżyła wręcz swój wynik, zgłaszając 13 jednostek. Epizod pozostał jednak bez dalszego ciągu: z wyeksploatowanymi maszynami i bez paliwa Hipper dotarł do Brestu 15 lutego i nigdy więcej nie odbył takiego rejsu. Sprawa pokazała bezbronność nieeskortowanych konwojów SL i przyspieszyła brytyjską decyzję o zapewnieniu bliskiej ochrony wszystkim szlakom atlantyckim.
T06-039