dowodzi zaledwie od 3 tygodni. Australijski podpułkownik objął dowództwo nad kontyngentem 14 stycznia 1942 roku, po Leonardzie Roachu, odsuniętym za uznanie pozycji na Ambonie za nie do obrony i domaganie się posiłków. Scott dziedziczy więc garnizon, który słabo zna, rozproszony na wyspie, którą dopiero poznaje.
Około tysiąca Australijczyków i kilkaset holenderskich żołnierzy trzyma wyspę w archipelagu Moluków, wokół lotniska i zatoki. 30 stycznia wojska japońskie lądują znacznymi siłami. W ciągu kilku dni wsparcie z powietrza i z morza miażdży obrońców; łączność się urywa, jednostki zostają odizolowane i bez amunicji. Holendrzy składają broń jako pierwsi, a wrogie kleszcze zamykają się na pozycjach australijskich, cofniętych ku wybrzeżu.
Rankiem 3 lutego Scott musi rozstrzygnąć o losie tego, co zostało z . Może skapitulować, by oszczędzić życie żołnierzy, skoro pozycji nie da się już utrzymać; spróbować przebicia przez górzyste wnętrze wyspy; albo rozproszyć ludzi w małych grupach, by prowadzić partyzantkę w dżungli.
poddał australijski garnizon 3 lutego 1942 roku; blisko 800 ocalałych Australijczyków trafiło do niewoli. Kapitulacja nie zakończyła rzezi: przez około 15 dni japońscy marynarze wybierali losowo ponad 300 australijskich i holenderskich jeńców i zabijali ich – bagnetami, pałkami lub szablami – w pobliżu lotniska , w 4 kolejnych masakrach, częściowo by pomścić zatopiony trałowiec. Sam Scott, przewieziony z większością oficerów na wyspę Hainan, przeżył niewolę. Jeńców z Ambonu spotkał los należący do najtragiczniejszych w tej wojnie: trzy czwarte schwytanych Australijczyków zmarło przed końcem konfliktu, a z 582 pozostawionych na Ambonie 405 nigdy nie wróciło.
T10-077