zajmuje miejsce na ławie oskarżonych Najwyższego Trybunału Sprawiedliwości, który zebrał się w , małym miasteczku w departamencie Puy-de-Dôme, które stało się sądową stolicą strefy wolnej. Obok niego przed sądem stają , inny były premier, oraz generał , który w maju 1940 roku dowodził armią francuską. Reżim doprowadził do tego procesu, by dowieść, że przywódcy III Republiki, a zwłaszcza ludzie Frontu Ludowego, ponoszą odpowiedzialność za klęskę w wojnie z Niemcami.
Akt oskarżenia zbudowano tak, by wykazać nieprzygotowanie wojskowe i polityczną słabość przedwojennych rządów. Sprawa jest jednak słaba: osądzanie sposobu prowadzenia wojny nieuchronnie prowadzi do pytania o rolę tych, którzy kierowali armią w latach 30., w tym samego marszałka Philippe’a Pétaina, ministra wojny w 1934 roku i członka Wyższej Rady Wojennej. Blum zdaje sobie sprawę, że trybuna, którą mu dano, może obrócić się przeciw sędziom, ale zbyt ostre słowa narażą jego samego i współwięźniów na ciężkie represje.
Blum musi wybrać linię obrony: obrócić proces przeciwko i reżimowi, publicznie obalając oskarżenie i zrzucając odpowiedzialność za brak przygotowania na tych, którzy rządzili armią; prowadzić wąską obronę prawną, krok po kroku w oparciu o fakty, bez atakowania reżimu; albo odmówić uznania legalności sądu i milczeć przed trybunałem, który uważa za polityczny.
i zmieniają proces w w akt oskarżenia przeciwko . Zamiast przyjąć odpowiedzialność za klęskę, punkt po punkcie wykazują słabość oskarżenia i przypominają, że za kierowanie wojskiem w latach 30. odpowiadali sami marszałek Pétain i sztab generalny. Zakłopotane przebiegiem rozpraw, które obracają się przeciw reżimowi i przeciw niemieckim żądaniom, władze zawieszają proces 14 kwietnia 1942 roku w celu „uzupełnienia śledztwa”; sprawa nigdy nie zostanie ponownie rozpatrzona i ostatecznie zostanie porzucona w 1943 roku. Oskarżeni pozostają w więzieniu: Blum, Daladier i Gamelin zostają następnie wydani Niemcom i wywiezieni do Niemiec, skąd wrócą dopiero pod koniec wojny.
T10-097