Komandor porucznik prowadzi 4 niszczyciele gładkopokładowe, odziedziczone po pierwszej wojnie światowej – USS , USS Pope, USS Parrott i USS Paul Jones – ku redzie zamienionej w morze ognia. Holendrzy przed ewakuacją Balikpapanu podpalili szyby naftowe: płomienie oświetlają zatokę jak w biały dzień, wycinając na tle pomarańczu i czerni sylwetki japońskiej flotylli inwazyjnej stojącej na kotwicy – transportowców i tankowców stłoczonych burta przy burcie. Talbot wie, że jego starzejące się okręty należą do nielicznych alianckich jednostek nawodnych wciąż dostępnych na tym teatrze; ich utrata byłaby katastrofą trudną do zniesienia.
A jednak sytuacja jest wyjątkowa. Japońskie niszczyciele eskortowe są rozproszone, uwaga wroga skupia się na desancie, a pożar w tym samym stopniu daje zasłonę dymną, co zdradza pozycje. Alianci nigdy nie mieli celu tak gęstego, tak nieruchomego, tak bezbronnego.
Talbot musi zdecydować szybko: wpłynąć w głąb redy, by atakować transportowce torpedami, godząc się na to, że eskorta weźmie go w kleszcze; zachować niszczyciele w bezpieczeństwie i opuścić redę bez walki, oszczędzając te niezastąpione okręty; albo wziąć na cel wyłącznie japońskie okręty eskortowe, by wywalczyć korytarz odwrotu, nie zużywając torped na transportowce. Rzucić się w głąb redy to zaryzykować przetrwanie w imię zuchwałości, gdy wieści z Pacyfiku mówią tylko o klęskach.
Talbot wybiera śmiałość. W nocy 24 stycznia 1942 roku jego 4 niszczyciele przemykają między japońskimi transportowcami stojącymi na kotwicy, atakując je torpedami i ogniem artylerii w zamęcie płomieni i dymu. Zatapiają 4 transportowce inwazyjne i uszkadzają inne, po czym wymykają się w ciemność, nie tracąc ani jednego okrętu. To pierwsze zwycięstwo nawodne US Navy od wojny hiszpańsko-amerykańskiej 1898 roku – moralny wyczyn w kampanii, która prawie ich nie zna. mimo to upada, a wraz z nim .
T10-044